• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b

Twitter

NieuweKijk Soms badder ik in mijn eigen klanken. En hoor hoe bepaalde woorden en gedachten mij doen opbloeien, uitdijen, sc… https://t.co/FXglrgMa8i

Facebook

  • De afgelopen weken word ik 'weer' 'geremd' door mijn knieën, en pijn in mijn benen. Zo dacht ik. Dat ik geremd werd. Weer. 'En ik HAAT het als ik ergens door geremd word. Echt waar. Niets maakt mij opstandiger dan dat. Ik wil gewoon lekker mijn gang kunnen gaan. Gewoon lekker wandelen, dansen, gaan en staan waar ik wil. En nu kan dat niet. Wordt mijn leven suf en saai en zit ik maar te zappen of zo. Want ik kan niks anders.' Ja, zo denk ik dan. Soms. En dan kan ik wel janken! En zelfs als ik wat minder zwart-wit denk, en gewoon lekker op stap ben, kan ik wel janken. 'Omdat ik niet snel en veel en vol kan gaan. En ik daar zo van hou.' Zo denk ik dan, soms. Wat een gedenk in on-mogelijkheden, hè! Ik kan tenslotte gewoon lekker veel en vol in de stilte zijn. Mediteren tot ik erbij neerval. :-) Gewoon lekker veel en vol alleen en met anderen zingen! Praten. Lachen. Huilen.... Gewoon lekker veel en vol schrijven! In de zon zitten. Of in de schaduw. Of bij het water. In de auto rijden....? Geen punt. Hele reizen kan ik maken, in de auto of, tja, in mijn hoofd.. Dan maar even wat minder bewegen. 'Minder bewegen?', zei Tika. En ze pakte twee stoelen, we gingen zitten, muziek aan, warming up en hup, vinger in de lucht, arm in de lucht, ruggengraat aan het rollen, wiebelen met die heupen en, wat kunnen de benen wél.... ? En ja, bijna moest ik weer huilen. Zo fijn! Dat vuur! Die energie! En zo dichtbij!!!! Dus mensen: als ik dan vandaag een wijze les geleerd heb, dan is het toch zeker: Kijk niet naar wat niet kan, maar zoek uit wat er wél mogelijk is. En, o ja, van dat geklaag en gejank ga je wel heerlijk zingen, trouwens. Probeer maar eens, mocht je ook een dipje hebben.