• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_light-2188464_1920.jpg

Gisteravond deed ik een facebook livestream in de facegroep @GewoonLekkerGalmen.


Terwijl ik sprak

luisterde ik

- naar mijn gedachten en de woorden die uit mijn mond stroomden (over vastpakken en vergroten van 'spanning', om het vervolgens los te laten. En zo je stem, je zijn, meer ruimte te geven)
- naar de reacties
- naar mijn stem en waar deze resoneerde (op verschillende plekken, gedurende de oefeningen en mijn verhaal)
- naar de gedachten onder mijn woorden ('Is het duidelijk? Te volgen? Ga ik te snel? Te langzaam? Is het interessant? Nieuw? Zijn er kijkers? Of zit ik hier voor de kat z'n ...' Ja, je voelt het al aankomen:)
- naar de nog diepere, zware, donkere onderstroom (Het is / Ik ben niet goed genoeg!)
- en naar de diep diep diepste onderstroom (Alles is goed. Jij bent vrij. Alles is creatie, is schepping, en jij bent nu hier om DIT te doen)

Bijzonder hè, dat je dit allemaal vrijwel gelijktijdig kunt horen, deze verschillende lagen. Wie is er aan het woord? Naar wie luister ik? Het ene is fijner om naar te luisteren dan het ander. Maar zo samen, voelt het vrij vast, compact, massief, star, BEKEND.

En wat als je AL die lagen loslaat? Zelfs die diep diep diepste onderstroom. Wat blijft er dan over?

Natuurlijk, die diepste, en hoogste, en allesomvattende

stroom van creatie

die maar zo al die andere lagen wegsmelt

en me meeneemt naar WIE WEET WAAR...

Dat is LEVEN!