• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_laughter-775062_1920.jpg

Onze vriendengroep had een gewoonte ontwikkeld:


Wanneer er iets grappigs gebeurde, barsten we uit in keihard gebulder. Soms keek ik er naar als 'buitenstaander' en bedacht dan hoe dit gebulder eerder een gewoonte was dan puur natuur. Je hoort het verschil, wel zeker.
Je kunt bulderen en schateren DOEN, en het kan je ONTVALLEN.

Ik realiseer me dat de meest natuurlijke lach-uitbarstingen me als vanzelf ontvallen wanneer ik ontspannen ben, dicht bij mezelf. Dan klinkt het kletterend en klaterend, schitterend en schaterend als een verfrissende waterval. Heel iets anders dan uitbarstingen die ontstaan vanuit DOEN, en dus, in zekere zin, vanuit spanning. Vanuit verwachtingen. Of moeten. Totaal anders. Ken je dit soort uitbarstingen? Waarbij je wat waakzaam wordt? Je iets anders voelt? Onderliggende spanning? En een andersoortige uitbarsting (van ergernis, of woede) ook op de loer ligt? Uitbarstingen die het gevolg zijn van onverwerkte, niet ingedaalde, aan je vretende spanning en frustratie. Lach-uitbarstingen vreten niet aan je. Ze ontspannen je. Verzadigen je. He he, verzucht je na afloop. En van binnen ben je stil en rustig. Ik tenminste. Hoe is dat bij jou?

Na een uitbarsting vanuit frustratie en spanning is het na afloop verre van stil en rustig. Het gekakel en geschreeuw van binnen gaat dan nog gewoon door, verscheurt en verkrampt je nog verder. De Schuldige, Beschaamde, de Opstandige, de Rechter en de Beul tetteren door elkaar.
Wat te doen?
Bied een luisterend oor aan deze stemmen, en realiseer je je tegelijkertijd dat het slechts stemmen zijn die gevoed zijn, in leven geroepen zijn, door het werelds drama, het verhaal dat je zelf (mede) gecreƫerd hebt. Luister, adem, voel de ruimte achter, om, naast, tussen, onder, boven dit schouwtoneel met zijn spelers. En laat het antwoord uit deze ruimte komen, niet uit de spelers. Wanneer je afgestemd bent op de ruimte, kan het maar zo zijn dat je in lachen uitbarst. Dat zou een verrassende wending geven aan het theaterstuk, bedenk ik me nu!

Terugkomend op het gebulder in onze vriendengroep. Het ging altijd gepaard met een zekere spanning. Een zekere spanning die hier en daar ook leidde tot andersoortige uitbarstingen. O ja, ik was er onderdeel van, ik deed er volop aan mee. Wat een gebulder, van buiten en binnen. Ik luister er maar naar EN ik probeer te ontspannen. En alleen nog te kletteren en klateren, schitteren en schateren wanneer het me ontvalt. Voel je het verschil? Een verademing.

Moge jouw stem kletteren en klateren!