• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_berijptspinnenweb.jpg

De afgelopen dagen zag ik fb volstromen met prachtige foto's van de natuur; van het witte laagje rijp op de bomen, op het gras, op het dunne laagje ijs, en de zon die de kristallen voorzichtig aanraakte, maar nog net niet deed smelten.


Ik vond het heerlijk om te merken dat zovelen er de tijd voor namen dit beeld met de camera vast te leggen. Dat zovelen oog hadden voor de pracht en praal van de natuur. Ondanks de kou geeft dat een warm, gloeiend gevoel.

Dat warme, gloeiende, uitdijende, grenzeloze gevoel... wanneer voel jij dat nog meer?

Ik voel dat ook wanneer ik iemand ergens totaal in op zie gaan, wanneer iemand zo verbonden is met dat wat hij/zij laat ontstaan, dat tijd niet bestaat. En wanneer dat leidt tot een totaal nieuwe creatie. Een schilderij. Een beeld. Een plan. Een nieuwe haarcoupe. Een meubelstuk. Het maakt niet uit:

Ik doel op de Zen van het Maken. De Zen van het Scheppen. De Zen van het Creƫren. De Zen van het Vormgeven (om maar eens wat verschillende woorden te gebruiken voor hetzelfde proces).

Ik krijg een warm gevoel als ik zie dat er iets nieuws zomaar ontstaat: net als een sneeuwkristal dat langzaam en vanzelf gevormd wordt door precies de juiste omstandigheden. Nooit hetzelfde. Altijd origineel.

Net als dit stukje, dat alleen maar gevormd kon worden, doordat ik stilstond, en afstemde, nieuwsgierig was, en waarin ik me liet leiden door - afwisselend - beelden, gedachten, gevoelens, invallen .... En zo ontstond een (voor mij nieuwe, originele) verbinding tussen het sneeuwkristal en mijn/ons verlangen naar een soortgelijk natuurlijk, moeiteloos, scheppingsproces.

Wat dus bestaat. Want wij bestaan. En zijn even moeiteloos ontstaan als dat prachtige sneeuwkristal. Jippie. Ik ben zo blij dat ik er ben! En niet zomaar smelt door een enkel zonnestraaltje. :-)