• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_luchtkasteelfb.jpg
Wat maakt water (be)spiegelingen nou zo interessant, vroeg ik me af.

Hoe stiller het water, hoe identieker het spiegelbeeld.
Bijna tastbaar.
Net zo werkelijk als het beeld zelf.
Maar als je er er met je hand doorheen veegt is het beeld verdwenen.
Bleek het een breekbaar, kwetsbaar beeld. Een droom.
Als je even wacht en blijft kijken ontstaan er nieuwe beelden, nieuwe kleuren, ontstaat er een nieuwe werkelijkheid.
Zo ook als de wind lichtjes over het water waait, of een eend het water doet golven.
Deze beelden vind ik het mooist.
Ze geven ieder moment een Nieuwe Kijk.
Een beweeglijke, soepele, flexibele, plooibare werkelijkheid.

En dat wil ik ook wel bewerkstelligen met mijn eigen gefixeerde gedachten, overtuigingen, idee├źn, meningen, oordelen, ...
Hup, de wind er door, een veeg er door, de stroming er door en kijken wat er dan ontstaat. Shake it up!

Kijk. En verbaas je. Verwonder je...

Met zingen gebeurt er eigenlijk hetzelfde: Er is een lied. Een vaststaand lied wellicht, met een vaste melodie, vaste tekst.
Maar wanneer ik 'm zing creeer ik een 'spiegelbeeld': speel ik met het origineel, geef ik er een andere vorm aan.
Door te spelen met volume, tempo, toonsoort, emotie etc..
Dicht bij, of verder weg van het origineel, de compositie, de bladmuziek.
Sowieso uniek, omdat IK het zing, met mijn unieke stem.

Muziek is vluchtig. Het is niet tastbaar. Je kunt het niet in je hand pakken, het glipt je tussen de vingers door. Als water. Maar ik kan wel een beeld creeren. Een waterkasteel. Met de rimpelingen van mijn stem. Ieder moment een Nieuw Geluid.

Zing. Luister. Verbaas je. Verwonder je...