• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_puber.jpg

Dan moet je stoppen met je best doen!'


Ik weet op dit moment zeker dat dat waar is. Je best doen geeft spanning, druk, forceert je kunnen. Je bereikt eerder het tegenovergestelde: Je blokkeert, haakt af, trekt je terug, kiest voor veilig en bekend, gaat iets anders doen ...

En tóch durf ik het niet te zeggen tegen mijn zoon die op dit moment vrij wanhopig en mopperig met zijn tentamens bezig is. Want dan ben ik tóch bang dat hij niets meer gaat doen. Lekker achterover gaat leunen. Dat hij het opgeeft. Dat zijn sacherijn en opstandigheid het wint, hij zijn school niet afmaakt, en er 'niets van hem terecht komt'. Ja, dat is mijn diepste angst. Tegenstrijdig he!

Terwijl ik heel goed zie wat zijn talenten zijn, en heel goed zie dat die op dit moment niet aangesproken worden, in deze vorm van onderwijs. Maar kan hij, bij wijze van spreken, zonder diploma, zonder opleiding het beste uit zichzelf gaan halen? Gaat hij zichzelf dan opleiden? Weet hij door het volgen van zijn invallen, zijn interesses zijn leven vorm te geven? Zoekt hij dan zelf de leraren die hem daarbij kunnen helpen? Kan dat ook al op deze leeftijd???? Of zou hij blijven hangen in puberse apathie. Onverschilligheid. Brrr. Ik moet er niet aan denken. Hmmm. Dat kan ik dan ook beter maar niet doen.

Want ik weet: Natuurlijk niet! DAT zal niet gebeuren. Dit is een fase. Natuurlijk krijgt hij ideeën over de invulling van zijn leven. Hij is ook een creator. Dat zijn wij allemaal: Hoe dan ook geef je met je overtuigingen, je waarheden, je ideeën, je leven vorm. Laat ik hem dan in ieder geval laten zien hoe je dat BEWUST kunt doen. Door zo'n rolmodel voor hem te zijn. Door samen te zoeken waar zijn vuur van gaat branden. Want dat is alles! Als het vuurtje brandt, komt actie vanzelf.

En dus: durf ik tegen mijn zoon te zeggen: 'Wanneer je het beste uit jezelf wilt halen moet je stoppen met je best doen!'  ?

Wat vraagt het enorm veel vertrouwen om deze overtuiging ook tegen een kind, mijn kind, kinderen uit te spreken. Durf jij het aan?