• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_handbag-1558855_1280.jpg

Onlangs sprak ik iemand die in haar jeugd jaar in jaar uit de boodschap had gehoord: 'Hou je mond!'


Wanneer haar ouders het druk hadden, en zij wat wilde vertellen hoorde ze: 'Nee, nu niet, hou je mond!'
Wanneer ze gevallen was en zich pijn had gedaan hoorde ze: 'Stel je niet aan, hou je mond!'
Wanneer haar vader was uitgevallen tegen haar, en zij ook boos werd, hoorde ze: 'Pas op jij, hou je (brutale) mond!'
Wanneer ze samen in gesprek waren met een meester op school, en zij wilde antwoorden op de vraag van de meester - 'Hoe gaat het met je?'- , zag ze zijn waarschuwende blik: 'Hou je mond!'
Zelfs een leraar beet haar eens, volkomen onverwacht, toe: 'Hou je mond!'

En dat was dus wat ze deed. Haar mond houden. Zich verbijten. Inhouden. Opkroppen. Verkrampen. Vastzetten.

Je snapt dat het haar heel veel moeite kostte dit verhaal te doen. Dat het haar ALTIJD moeite kost haar binnenste naar buiten te brengen, bang voor de gevolgen. Dat zichzelf wegcijferen, en zich aanpassen, een kwalijke, zelf-ondermijnende, ongezonde gewoonte was geworden. Dat ze vriendelijk lachte, kletste, aardig deed, maar dat ze zich soms niet langer in kon houden, en ontplofte. Wat de meest vervelende gevolgen had! Angst en schrik. Uitdovende vriendschappen. Conflictsituaties op haar werk. En, het meest pijnlijk, het zich steeds meer terugtrekken uit het leven, met de verdrietige constatering dat haar wereld wel erg klein was geworden en ze soms dagen niemand sprak. Dit terwijl het natuurlijk ook HAAR verlangen is gehoord en gezien te worden. Ergens bij te horen. Ertoe te doen.
Haar boodschap – dat wat zij de wereld te bieden had - was feitelijk, op papier, ook niet mis te verstaan. Ze kreeg hem alleen niet uit haar mond! Het leek wel of haar keel dicht zat geplakt.

Haar verlangen uitspreken? Durven dromen? Voelen wat voor haar van waarde was? Dat WETEN? Dat ZEKER weten? Daarin geloven? (HOE dan?) En DAT laten horen? Daarnaar leven? Met de angst dat iemand dan zou zeggen: 'Ach, wat een onzin, hou toch je mond!!'??
Nee! Dat risico durfde ze niet te nemen. Au!

Toch kwam ze naar een workshop Gewoon Lekker Galmen. Omdat dit verlangen al zo lang in haar rondzong.

Ze 'vertelde' me haar verhaal na de workshop, via de mail. Inwendig had ze, tijdens de workshop, allerlei stappen gezet om zich te laten horen, maar haar lippen bleven voornamelijk op elkaar.

Gelukkig zijn er andere manieren om jezelf te laten horen en zien. Je kunt (dus) schrijven, je kunt tekenen, of schilderen, foto's maken, ... Maar uiteindelijk wil je ook graag letterlijk gehoord worden. Je stem gebruiken. Woorden, klanken, gevoelens van binnenuit zo naar buiten laten stromen. En voelen dat het je oplucht, ontspant.

Ze deed dat, deze dappere vrouw. Met veel remmen en reserves, natuurlijk.

Mogen al die remmen en reserves ook in de loop der tijd op haar geheel Eigen Wijs naar buiten komen borrelen! Opdat zij in toenemende mate vrij en ontspannen haar verhaal kan vertellen, haar leven kan LEVEN.

P.S. ze heeft me gevraagd dit verhaal op deze wijze te vertellen. Als extra erkenning van haar verlangen 'gewoon lekker te galmen', wetende dat ze niet de enige is die dit moeilijk vindt en hopende dat ze hiermee ook anderen aanmoedigt hun mond te durven openen.