• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_church-316780_1280.jpg
Een redacteur van de krant vroeg me: 'Vertel me, waarom is het onderwerp 'Gewoon Lekker Galmen in de Kerk' interessant genoeg om er een blog of vlog over te maken?'

(n.a.v. een suggestie van mij, dat snap je: ik wil immers alle kerken in de omgeving gaan testen op akoestiek en moeiteloosheid! En daar kan ik wel wat publiciteit bij gebruiken, anders krijg ik dat niet voor elkaar)

Ik kan nu alleen maar even uit gaan van mijn eigen ervaringen en nog steeds aanwezige oordelen - die wellicht vragen om bijstelling? Ik hoor het graag!!!

De kerk is een plek waar je, door de bouw, de grootsheid, moeiteloos kunt zingen/uiten. Een plek waar je groots aanwezig kunt zijn.
Maar het is ook juist een plek waar dat de kop in werd gedrukt. Waar normen en waarden zeiden: Hou je in, beheers je, denk aan de ander, ssstttt! etc. etc. etc. Veel woorden gericht op klein houden!
Hoe zit dat hier, nu, anno 2016?

Een vrouw die ik vertelde over mijn plan zei, bijvoorbeeld: 'Och man, vroeger voelde de kerk me als een dwangbuis. Het zingen vond ik prachtig, maar sommige woorden en zinnen! Beklemmend! Opstandig werd ik ervan. Dus als ik dan nu mag zingen met mijn eigen woorden, ja, dan kom ik graag! Heerlijk!'

Maar een ander reageerde, n.a.v. de video die de Stentor had geplaatst: 'Weet u wel wat u doet? Op een heilige plek staan te onteren wat heilig is, en dat met een big smile. Juist daar waar stilte gezocht wordt is hier sprake van profaneren. Daarvoor is de kerk niet bedoeld!'

Kortom, een onderwerp met heftige emoties. Wat voel jij erbij?