• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b

Status is altijd een heel belangrijk onderwerp geweest in mijn leven.


Als dochter van een boer, ergens nog verder dan het Oosten van het land, nog over de grens, in Duitsland zelfs, jongste meisje in een groot gezin, voelde ik me later in de grote stad Emmen (!) kleiner dan klein. En dat voelde niet goed! Daar wilde ik mij aan ontworstelen. Ik streefde naar groter dan groot, ik wilde bewijzen dat een stuiver wel een kwartje kan worden, een gulden zelfs, een euro, 50,00, 100,00, een miljoen!!! Maar ach, deze overtuiging, dit verhaal, deze missie, deze strijd leverde ook zoveel spanning dat het me niet goed voelde. Dat overschreeuwen, ik ben er wel klaar mee!

Evengoed blijf ik een vurige vrouw, die graag gaat waar haar hart haar leidt. Mijn hart heeft nu de leiding, niet mijn ego.

Nou, soms.

......



Ik voel het verschil, laat ik het zo zeggen.

Wanneer mijn ego de leiding heeft, dan doe ik wat ik denk dat het beste is voor mezelf.

En dan wil ik de beste zijn van de wereld. Ik streef in feite naar macht : om me maar niet de kleinste te hoeven voelen, ben ik liever de baas. Zo heb ik jaren voor de klas gestaan. En soms was ik ook op deze wijze aanwezig in mijn gezin. Soms waren (mijn) kinderen bang voor me. Dat snap ik. Deze energie kan ook negatief uitpakken, ook al was dat niet mijn bedoeling. Met boosheid, ontploffingen, straffen en afwijzing kreeg ik in lastige situaties voor elkaar dat kinderen luisterden en deden wat ik wilde. Ai. Maar soms was het mijn enige manier om controle te houden/krijgen. Ik wist niet hoe ik het anders kon doen.

Gelukkig heb ik door allerlei opleidingen, ervaringen, het leven, mogen spelen en oefenen met andere vormen van leiderschap, over mezelf en groepen mensen.

Wanneer mijn hart de leiding heeft, dan kan ik doen wat het beste is voor de wereld.

Wanneer mijn hart de leiding heeft, dan ben ik, zacht, ontspannen, krachtig, in contact met mezelf en mijn omgeving. En hoor, voel, zie ik wat er speelt en onderzoek ik (onderzoeken we) wat er nodig is. Kan ik (kunnen we) improviseren al naar gelang de omstandigheden. Kan ik de groeps/gezinsleden zien in hun talenten en mogelijkheden en hen recht evenredig de verantwoordelijkheid geven hier op eigen wijze vorm aan te geven. Dus begint een les of workshop misschien wel hetzelfde, maar volgt het vandaar zijn eigen route, laat ik de 'inhoud' verder ontstaan. Dit is voor mij dienend meesterschap.

Heel fijn, en eenvoudig, maar tegenstrijdig genoeg soms ook een hele kunst. Dit vraagt om vertrouwen in mijn mogelijkheden, mijn eigen innerlijke kracht. En zie je dat dit nog weer een ego-dingetje is? Alsof die innerlijke kracht er soms wel/soms niet is. Bevochten moet of kan worden. Betwijfeld kan worden.
Kracht en Macht wisselen zich bij mij razendsnel af. Wanneer ik om wat voor reden dan ook in de kramp schiet, weerstand voel, onzeker word of twijfel, ben ik geneigd terug te grijpen op macht. Wil ik macht over / grip op de situatie. En wil ik maar wat graag macht over / grip op mijn Innerlijke Kracht. Maar helaas, of juist, gelukkig, kan dat niet.
Mijn innerlijke kracht staat los van status, van hoog en laag, van winnen of verliezen. Mijn innerlijke kracht IS (altijd!!) en kan ik niet DOEN. Want dan wordt het weer (ego)macht. Pff. Voel je het verschil? Innerlijke Kracht IS er altijd, maar ik kan wel het contact ermee kwijt zijn. Zoals ik het nu zie kan ik alleen weer contact maken met mijn innerlijke kracht door met aandacht aanwezig te zijn en oordeel/mening/aannames/overtuigingen los te laten. Om zo weer los, ontspannen, vrij, en krachtig aanwezig te zijn. En vanuit het bijbehorende natuurlijk overwicht de weg/de les/de workshop/het leven te vervolgen. That's it. Maar zoals ik zei: Een hele kunst!

Wil je dit Meesterschap verder met me onderzoeken? Dat kan, op zaterdag 3 september. Zie Podium