• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_domino2.jpg

De telefoon ging. Of ik in wilde vallen. In groep 8. Uh, ja! Ik stond immers op de invallijst, dus, Jolanda, nu niet aarzelen, gewoon doen!


Onlangs had ik de stap gezet me aan te melden voor diverse invallijsten in mijn omgeving, om diverse redenen.

Ik wilde onderzoeken of ik dat wat ik als dramatherapeut had geleerd ook toe kan passen voor een groep, ook in niet-expressieve vakken, ook zonder dat een andere leerkracht er als tweede observator bij is. Of ik de groepsdynamiek daadwerkelijk kan beïnvloeden door bewust te spelen met mijn verschillende rollen. Of ik de rol van waarnemer kan pakken, wanneer ik vastloop. Of ik de kinderen mede verantwoordelijk kan maken voor het proces, de interactie, de sfeer in de klas. Of ik inderdaad in de verschillende perspectieven kan stappen van regisseur, speler, toeschouwer en schrijver. En of me dat dan inderdaad telkens een Nieuwe Kijk oplevert. Dus: ik wilde onderzoeken of mijn aanbod voor leraren toepasbaar, kloppend, en helpend is.

En wat gebeurde er?

Ik werd in de val gezogen, en ik zag het gebeuren! Vanaf de eerste minuut.

'Het is een erg drukke groep hoor, en zeker voor invallers', benoemde de leraar die me de weg wees.
'Altijd moeilijk mensen te vinden voor groep 8'.
'Heb je al vaker ingevallen????'.

'Oei, blijf daar los van, Jolanda', zei ik tegen mezelf. 'Stap er open in. Het kan heel anders zijn. Maak gewoon contact, zoek de verbinding en het komt goed.'

Ik stapte het plein op om de kinderen te halen, en één van de jongens, die ene met die prachtig ouderwetse schoolbel, rende klingelend rond en rond en rond en rond en keek mij lachend aan. Ik moest er wel om lachen, natuurlijk, dit was nummer één. Hem had ik alvast in de peiling, en dat was de bedoeling ook. De drie anderen dienden zich iets sluipenderwijs aan.

In de klas was het een drukte van jewelste. 'Sssttt', mocht niet baten. Mijn tikkende vinger mocht niet baten. Een hand in de lucht... Nee hoor, mijn stem moest het doen. Of toch ook niet?
Daar was de directrice, om me voor te stellen aan de klas. En stil was iedereen. Ja hoor, een eerst 'Grrrrrr' zoemde door me heen. En de directrice was weer weg, na de klas aanmanend toegesproken te hebben dat ze er dit keer een goede dag van moesten maken!!!!!
Ja ja ja ja ja, het patroon was duidelijk. Drukke groep. Invaller. Uitdagen. Winnen! Uiteraard!

Vastbesloten open te blijven (een contradictio in terminis, ik zie het, ja, ik voel nu de verbetenheid), glimlachte ik de kinderen toe. 'Goh, juf, goed hoor, dat je zo positief blijft', fluisterden een paar goedwillende meisjes me toe. Ik doe mijn best, meisjes, ik doe mijn best.

Tot
Het
Moment
Dat
Ik
Niet
Anders
Kon
Dan
Begrenzen!

En verontwaardigd dat ze waren!!! Verontwaardigd!!!! 'Altijd krijg ik de schuld! Altijd! Ja hoor, ik heb het zeker weer gedaan!'
Hoe durfde ik! Nou! Dan zouden ze er nu toch echt een f*cking k*dag van maken!

Ahaa, dus zo gingen ze het patroon 'winnen' een invulling geven!

En daar gingen ze!

En ik in gesprek, humor gebruiken, hen horen, zien, in hun schoenen stappen, me niet laten verleiden tot conflict, tot dreigen, tot 'baas boven baas'.

Maar helaas.

Caught in a trap!

Mijn warme, positieve, creatieve, gezellige, we-gaan-het-anders-doen rol moest toch echt geparkeerd worden. En het ene na het andere trucje rolde tevoorschijn:

– namen van kinderen noemen die al rustig bezig waren
– kinderen de keuze geven uit twee mogelijkheden
– 'Zo krijgen we ons werk niet af en is er vanmiddag geen tijd voor het maken van decorstukken voor de musical'
– 'dit was de tweede waarschuwing, bij de derde ...'
– commanderen!
– dreigen: als je nu niet ... dan ...
– en, natuurlijk, dan was er nog deze: 'Ga jij maar even op de gang'
– en, nog erger, 'Ga jij maar even naar de directrice' (dat bleek een afspraak die altijd gemaakt werd met invallers, uiteraard, als laatste redmiddel!)
– en het kon nog erger, hoor, maar daar heb ik geen gebruik van gemaakt: 'Ga maar naar de directrice, de tijd die je daar bent komt er na schooltijd bij, en dan bel ik ook nog even je ouders over je wangedrag'.
– en ik had ook zelf de klas kunnen verlaten, al dan niet met opgeheven hoofd
– en....

Tja, wat had ik nog meer kunnen doen? Wat zijn de trucjes? Heb je er nog een paar voor me? Voor een volgende invaldag? Voor als ik even niet meer vertrouw op eigen Nieuwe Kijkjes?  Voor de zekerheid, dus?

Want man, wat voel(de) ik me onzeker, de gedachte 'Ik kan het niet! Ik ga af als een gieter!' doemde en doemt steeds weer op.
En toch zijn er ook moeiteloos een aantal pluspunten te noemen. Ik zou Jolanda niet zijn als ik die niet zou zoeken en vinden en voelen:
Ik kwam wel moe, maar niet met klotsende oksels uit het lokaal. 
Ik kon telkens weer ontspannen en op individueel niveau contact zoeken, verbinden.
Ik kon besluiten het los te laten en het bij de klas te laten – het was niet persoonlijk, het was hun patroon.
Ik was transparant naar mijn 'collega's van de dag'.
Ik was leerling van mijn eigen verhaal.
En ik was me daarvan bewust!

Yes!

Op naar de volgende invaldag. Toch?