• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_alu.jpg

Planning Losssssssss!


Gisteren gaf ik een dramales in een groep 6/7. De juf zat er natuurlijk bij, en ook iemand van de Stadkamer, cultuureducatie Zwolle, om te kijken of mijn manier van werken (de combinatie van drama en sociaal emotionele vragen) een aanvulling kan zijn op het bestaande aanbod. Niet zonder spanning begon ik aan de les.

En die spanning, tja, die heb ik maar meteen benoemd en gebruikt: Om met de kinderen EN een stuk aluminiumfolie, op zoek te gaan naar een manier die me helpt minder spanning te voelen. Aluminiumfolie? Ja, aluminiumfolie. Het had ook een bol wol kunnen zijn. Of een potje jam. Maakt niet uit. Juist het onlogische maakt het mogelijk een Nieuwe Kijk te ontdekken.

Knisperen ....
met aluminiumfolie maakt spanning erger, zo ontdekten we. Wat een irritant geluid. Maar ik kan er me koelte mee toe waaien. Ik kan mijn adem inhouden en een stukje aluminiumfolie in de lucht proberen te blazen. Ik kan er een balletje van maken en gaan hooghouden. Ik kan van alles.
De kinderen, sterk betrokken bij de vraag, dachten volop mee. Geen probleem. Wel bijzonder hoor, ik had ze nog maar 1 keer eerder ter kennismaking gezien, en kon het nu al meteen met ze hebben over spanning, zenuwen... Wat een open groep.

Wanneer ik mijn hart had gevolgd, had afgestemd op deze groep en wat er ontstond, was de les anders verlopen. Nu, met de dame van de Stadkamer erbij, had ik een planning waar ik me toch aan wilde houden, en die me wat geforceerd in een bepaalde richting duwde. Ik had nl. bedacht dat ik mijn spanning als opwarmer zou gebruiken, om vervolgens aan te sluiten bij vragen van kinderen. En om te onderzoeken hoe aluminiumfolie hen daarbij op nieuwe gedachten en gevoelens kon brengen. En dat zou dan mooi uitgewerkt kunnen worden in een korte scene – wie, wat, waar, etc... Waarmee ik, gestuurd, wilde laten zien dat er voor 1 vraag of probleem meerdere oplossingen zijn. Mooi gegeven, dat zeker. Maar feitelijk was dit al in de eerste 5 minuten duidelijk geworden, en was het onderwerp 'zenuwen, spanning', zo herkenbaar voor de kinderen, dat we dit prima als uitgangspunt voor het verloop hadden kunnen nemen.

De planning loslaten! Zien wat er gebeurt en daarop ingaan! De intensiteit en betrokkenheid en suggesties volgen! Wanneer ik alleen was geweest had ik dat, vermoedelijk, gedaan. Maar nu, met de ogen van de twee 'juffen' erbij liet ik me leiden door mijn planning. Wat overigens ook tot interessante, diepzinnige vragen, en grappige/originele oplossingen leidde. Dat wel. Maar toch.

Nu is die vraag, van dat ene meisje, 'Ik word zo zenuwachtig van leren. Ik vind dat zo moeilijk. Wat kan ik dan doen?', onbeantwoord gebleven. Jammer. Hopelijk/waarschijnlijk pakt haar juf dat nog op.

Welke les denk je dat ik hier heb geleerd. :-)