• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_Miep.jpeg

Voorbeeld VAN een OUD, remmend, zich herhalend verhaal, NAAR een sprankelend, verrassend, NIEUW verhaal.


Mijn zoon is ziek. Hij heeft keelpijn, heel erg. Hij houdt me goed op de hoogte van de stand van zaken. Kan ook niet naar school, want 'daar moet ik steeds praten. En ik heb ook erge hoofdpijn'. Een beetje aarzelend kijkt hij mij aan. Hij kent zijn moeder: Die reageert meestal kort, kordaat en enigszins kil (Als je denkt, 'Ja, dat weet ik allang. Schreef je hier al niet eerder over?' Dan zeg ik: 'Ja, inderdaad. Het is toch ook een zich herhalend verhaal?!').

Ja, de eerste innerlijke reactie is (en blijft??) er een van irritatie, weerstand. 'He, wat een gezeur, altijd. Wat ben je toch vaak ziek! En jij niet alleen; ook je broer, en je vader, vrienden, familie... Wat een geklaag, allemaal, hou daar toch eens mee op...'

Sinds ik het vorige stuk schreef over mijn 'relatie tot ziek zijn', http://moedermonologen.punt.nl/content/2015/06/MoederMonoloog28-StelJeNietAan, merk ik dit gevoel, deze weerstand, direct op. Ben ik me ervan bewust dat ik in de valkuil van afwijzing kan vallen, .... of niet. Ik durf te stellen: door het schrijven van deze monoloog, het inzicht dat ik erdoor kreeg en beschreef (m.n. dit laatste zorgt voor verandering/verankering: het staat nu zwart op wit, het is duidelijk, dus kan ik er nu echt niet meer omheen en kan ik het nu echt niet meer bij het oude laten), reageer ik de laatste tijd, meestal, heel anders op kwaaltjes, pijn, en ongemak van omstanders. Zij hebben dat zelf echter nog niet helemaal in de gaten: het vraagt wat tijd en opmerkingszin om dit patroon ook bij de omstanders te doorbreken. Ik attendeer ze er graag op. Ben ook trots op mezelf, immers, dat ik het anders doe. :-)

Het schrijven van het verhaal was dus eigenlijk al voldoende, voor een voorzichtige andere wending. Stilstaan, herkennen en kunnen kiezen is voldoende om een script aan te passen. Maar het is ook leuk, om er even wat creativiteit tegenaan te gooien, en jezelf nieuwe ideeen te gunnen m.b.t zo'n vast script.

Ok. Let's go:

Zelfde beginpunt, mogelijke nieuwe wendingen:

- Mijn zoon is ziek. Hij heeft keelpijn, heel erg. Hij houdt me goed op de hoogte van de stand van zaken. Heel fijn, dat hij mij eraan herinnert. Ik pak mijn registratieboekje: het boekje waarin ik per gezinslid kan registreren hoe een ziekte verloopt. Dan heb ik tenminste wat houvast en feitelijke informatie als ik met een van hen naar de dokter zou moeten. Ik vraag hem een kleur te kiezen voor zijn gevoel, en voeg dat toe in de tabel. Aha, het wordt nog steeds iets erger, geeft de kleurentabel aan. 'Weet je wat', zeg ik tegen mijn zoon, 'kruip maar lekker weer onder de wol, neem een aspirientje en een lekkere citroen-honing strepsil, want door rust genees je sneller' en ik pers nog even een sinaasappeltje uit.

- Mijn zoon is ziek. Hij heeft keelpijn, heel erg. Hij houdt me goed op de hoogte van de stand van zaken. Ik hoor eigenlijk helemaal niet zo goed wat hij zegt, want zie al aan de stand van zijn ogen en zijn hangende schouders dat hij niet lekker is. En hij straalt als een kacheltje. Ik aai hem over zijn bol en zeg: 'Och lieverd, ik zie het. Kan ik wat voor je doen?'

- Mijn zoon is ziek. Hij heeft keelpijn, heel erg. Hij houdt me goed op de hoogte van de stand van zaken. Ik ga bij hem op de bank zitten en  vraag hem naar de ingredienten voor een verhaal, om hem even af te leiden. Het moet gaan, zo geeft hij aan, over Peter, van 14, die in Limburg woont, en wordt gepest (zo, heb ik meteen inzicht in de zorgen en angsten van een jongen van 14):

Het miezert. Al de hele dag. Peter hangt wat met zijn mobieltje op de bank, kijkt het ene na het andere filmpje. Echt interessant is het niet, maar ja, je moet wat. En iemand om mee af te spreken heeft hij niet, dus, tja... Hij klikt maar weer een nieuw linkje aan. Tot zijn schrik start een filmpje met een goddelijk mooi Zweeds meisje, dat, in haar eigen taal, een liedje rapt - geen idee waarover, maar aan haar gezicht te zien is ze behoorlijk kwaad. Geboeid speelt hij het filmpje nog eens af, en nog eens. Tot hij de klanken mee kan doen. Misschien een leuk idee voor de muziekopdracht, komende vrijdag, schiet hem door zijn hoofd. Meteen erachter aan denkend: hij zal daar gek zijn! Ze zullen hem uitlachen. Maar ach, dat doen ze toch al. Dus wat maakt het uit. Hij besluit in ieder geval een filmpje te maken; ziet hij later nog wel wat hij ermee gaat doen. Met de iPad filmt hij zichzelf, rappend, tezamen met het 'meisje in zijn hand': een mooi duet. Hij oefent het een paar keer, zelfde mimiek, zelfde tekst, tot hij tevreden is. Laat dan, (inderdaad, een beetje dom), de iPad op tafel liggen, en gaat boven op zijn kamer wat darten. 

Even later komt zijn zus terug van school. Ze gilt door huis dat ze thuis is en waarom er geen brood voor haar klaar staat! Het prinsesje! Peter haalt zijn schouders op en gooit een pijltje in de bulls eye. Raak! Beneden blijft het verrassend stil. Peter dart en dart terwijl zijn zus, zo blijkt, de iPad heeft gepakt. Je voelt'm al aankomen: zij ontdekt het zojuist gemaakte filmpje, lacht zich helemaal slap, en plaatst het op haar youtube kanaal, dat ze meteen maar even deelt met haar vrienden, hun vrienden, de school, Maastricht, limburg, nederland, en tjonge, voordat ze een stuk vlaai naar binnen heeft gepropt is het filmpje 130.000 keer bekeken en dus helemaal trending en viral.

In Stockholm zit een goddelijk mooi meisje verveeld wat te zappen. Het miezert. Al de hele dag. Echt interessant is het niet hoor, wat ze ziet, maar ja, je moet wat. En iemand om mee af te spreken heeft ze niet, dus tja... Huh. Ineens ziet ze, via een linkje dat een van die pesters uit haar klas haar toestuurt, een heel klein stukje van zichzelf, op een mobieltje, in de hand van een goddelijke jongen uit, tja, waarvandaan eigenlijk? Vol schrik en verbazing bekijkt ze het filmpje. En nog eens. En nog eens. Een lach breekt door. Gaaf! Echt Zweeds klinkt het accent niet, eerder wat, tja, Nederlandskt, om sasom (vertaling: Nederlands, of zoiets)? En terwijl ze het nogmaals wil beluisteren gaat de telefoon. Lugna Favoriter, een Zweeds radiostation. Of ze het filmpje al gezien heeft. Over pesten. Van haar en van die Limburgse jongen uit Nederland. En of ze dat het komende weekend live met hem wil komen zingen, in de studio. Zij zorgen wel dat ze achter zijn telefoonnummer komen. Hebben ze nog even tijd om te oefenen....

Peter is woest op zijn zus. OMG, de hele klas, de hele school, de stad, Limburg, zijn app staat roodgloeiend. De telefoon gaat. 'En nou oprotten', schreeuwt hij hees in de telefoon. Hij heeft keelpijn, heel erg. 'Excuse me? I'm sorry, can I ask you something?'. He, die stem klinkt ergens bekend, hoe, wat, wacht, NEEEE! Ze klinkt als... 'I'm Lotta, the swedish girl you sang a duet with', en ze grinnikt.

WTF, wat kan het hem schelen, hij doet het gewoon: Hij gaat naar Zweden, oefenen! Naar dat radiostation. Live! En zingen over pesten! Want daar blijkt het liedje over te gaan, heeft Lotta hem in het engels uitgelegd. Ze kunnen hem wat, in Maastricht, in Limburg, in Nederland, hij gaat naar zijn Zweedse Schone! Als zijn stem tenminste een beetje meewerkt!

'Wat een onzin', reageert mijn zoon, 'die kerel is gek! En jij ook. Maar goed. Wil je me naar school brengen, want het gaat alweer wat beter. Dan kunnen we  vanmiddag van school door naar de tandarts'.

O ja, kwart over vier naar de tandarts. Goed van hem. Ook weer een leuk script, die tandarts. Maar daarover wellicht een andere keer.