• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
somderdelenvierkant3.jpg

Mijn geheel (en ook de jouwe) is meer dan de som der delen.


Ik zie mijzelf nooit als geheel. Ik zie alleen de voorkant. En het is al lastig om die als geheel te zien. Mijn ogen hebben namelijk de neiging te focussen, in te zoomen. Op mijn ogen, wenkbrauwen, neus, (onder)kin, borsten, buik, (drillende) billen, (bultige) benen, haren, en de wrat op mijn voet. Ha. Zag je de subjectiviteit al doorschemeren? Ik zoom in, zie alle details, de kleinste vlekjes, haartjes, lidtekens, pukkeltjes en maak ze daarmee groot! Ik kan zwelgen in mijn dikke dijen. Ik kan huiveren van al mijn haar. Ik kan grijze haren tellen en dubben over ouderdom. Brr.
Blij word ik daar niet van. Wanneer ik weer uitzoom, afstand neem, zie ik dat het geheel een vrij kloppend geheel is. Ja, dit is Jolanda! Maar....

wel alleen de voorkant!

En ik heb een onbeschrijflijk verlangen om HEEL mijzelf te zien. Ook mijn achterkant, mijn 'schaduwzijde'.
Ik probeer het wel eens. Dan sta ik achterstevoren voor de spiegel en draai mijn hoofd om toch die spiegel te zien, en, wat stijfjes in de botten als ik ben, zie dan dus een verdraaide achterkant. Niet zuiver waar te nemen. Wellicht zou het me lukken met meerdere spiegels, een goede reflectie, zodat ik in één blik alles van mezelf zie, als één geheel. Maar het is geen directe blik, het is indirect. En dus waarschijnlijk nog subjectiever dan de directe, al verdraaide blik op mijn voorkant.

Blinde mensen scheppen een beeld met hun handen. Dat kan ik ook doen. Mijn handen kunnen een groot deel van mijn lichaam voelen. Maarrr. Je raadt het al: niet mijn hele achterkant. Ook dan blijft een deel van mijn rug verborgen gebied.

Je vraagt je misschien af: So what? Waarom die achterkant? Waarom die schaduwzijde? Die is er toch sowieso? Wat moet je daar dan mee? Wat wil je daar dan mee? Het is toch zoals het is?

Gisteren las ik: 'An enemy that is visible is far easier to fight than one that hides well' (Shirzad Chamine - Positive Intelligence).

Dat wat ik kan zien, kan ik gaan begrijpen, herkennen, plaatsen, accepteren. Ik wil NIET dat het mijn vijand is, trouwens, iets waar ik tegen moet vechten, iets dat ik weg moet drukken, moet ontkennen, negeren, of wat dan ook. Ik wil het gewoon zien. Met het volle licht erop. Uitgezoomd, ingezoomd, verder ingezoomd, weer uitgezoomd, afstand nemend, zodat al die kleine deeltjes één geheel vormen.

Wel een gedoe hoor, zo, maar ja, dat doet ons ego nu eenmaal, die maakt het leven soms behoorlijk ingewikkeld, hoe nodig hij ook is.

Het kan ook eenvoudiger. Dat weet ik. Wanneer ik in mijn grootste talent stap, expreszie, voel ik mij één. En niet alleen met mezelf, maar met alles. Inzoomen, uitzoomen is dan niet eens mogelijk, het IS gewoon.

Toch moet ik ze beide kennen, om te her–kennen. En te kunnen kiezen: wie geef ik het woord?

Wil jij zicht op jouw 'Som der delen'? Het grote geheel? Ik breng het graag met jou In Beeld.