• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
doekjeklein.jpg

... voor het 'bloeden'.


Een paar maand geleden viel het mij (en anderen) op dat ik steeds de neiging had te kriebelen en krabbelen over mijn hele lichaam. Hmm, ik stond er niet teveel bij stil, tot ik op een ochtend wakker werd en allemaal rode bultjes op mijn bovenbenen ontdekte. Gek, bedacht ik, maar ach, de meeste dingen gaan gewoon weer over. In dit geval was dat niet zo, dag bij dag kwamen er meer vlekjes en bultjes. Ze jeukten nog niet hoor, de jeuk zat gek genoeg telkens op andere plekken. Een beetje irritant, maar ach. In de angst dat het erger zou kunnen worden besloot ik toch de dokter op te zoeken. De vlekjes, en tabletjes, en zalfjes, bleven komen en gaan, en van irritant werd het tot kwaad werd het tot erger werd het tot Wanhoop. 'Ik word er GEK van', schreeuwde ik op een gegeven moment, 'ik kan hier niet mee omgaan!'. De brand- en jeukprikkels beheersten mij helemaal. Ik wás Jeuk! Ik wás Brand! En ik wilde Niks. Ik wilde Rust! Was dat soms teveel gevraagd?



Tegelijkertijd met dit verschijnsel worstelde ik toevallig met mijn gemoeder rondom wat puberperikelen hier in huis. Een voortdurend in en uit lopen, de één vroeg naar school en vroeg thuis, de ander laat naar school, (en trouwens ook nog weer vroeg thuis), zodat ze elkaar nog net even de hand konden schudden – nou, nee eerder voor de voeten konden lopen: 'Ik ga eerst naar de wc!' 'Nee, IK', terwijl we toch echt twee wc's hebben; van dat soort gedoe. Mijn man die thuis werkt, ik die thuis werk, het huis dus
Nooit
Meer
Voor
Mij
Alleen!

Ik weet het, het klinkt wat egocentrisch, maar soms wil ik gewoon in mijn eigen ruimte
STILTE EN RUST!!!

maar die was ver te zoeken. Veel door elkaar gepraat, het niet met elkaar eens zijn, ontvlammen, één, twee, drie ontvlammers, en een vierde die toekijkt en zich terugtrekt – 'dit wil je toch niet voor je kinderen!' – gedoe en geschreeuw en gestamp en gemoederen sussen of laten sussen. Veel momenten van samenzijn droegen de lading van mogelijke ontploffingen of op zijn minst onvrede en disharmonie. Ik ben nooit zo van het harmoniemodel geweest, maar hier kreeg ik toch steeds meer last van. Sterker nog, het was irritant, overheersend, een zoemend 'van kwaad tot erger tot wanhoop'. 'Ik word er gek van!', schreeuwde ik op een gegeven moment, 'ik kan hier niet meer mee omgaan!'.

Al die prikkels van buiten die mij beheersten, opslorpten, met mij samenvielen: Ik wás Onrust. Ik wás Opgefokt. En ik wilde Niks. Ik wilde Rust. Was dat soms teveel gevraagd??!!!

Ja, ik was het slachtoffer van de situatie. Dat lees je goed.

En als slachtoffer werd het toch echt tijd verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen Onrust, en niet telkens mijn gezin of mijn netelroos de schuld te geven.

Dus nu draag ik een doekje en een boekje bij me, voor het 'bloeden'.
Het koude natte doekje leg ik op plekken waar het jeukt, en soms vergeet ik gewoon dat hij er zit. En niet krabben! Vooral niet krabben, want daar wordt het uiteraard erger van.
Het boekje met pen (of mijn laptop) gebruik ik om mijn verhaal te schrijven, in beeld te brengen, te gaan begrijpen, er om te lachen, er afstand van te nemen, te accepteren. En wanneer er toch veel prikkels zijn? Niet 'krabben', vooral niet krabben.
Hè hè, dat brengt rust. En tot mijn verbazing kan ik, terwijl de prikkels zich blijven voordoen, gewoon genieten van contact, een gesprek, dingen maken en bedenken, het weer, de auto, afspraken, etc.
Tot ik er weer GEK van word. Tja, dat hoort er dus ook bij!