• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
visinhetruimesop.JPG

in het water ....

Vanmorgen werd ik van de weg gezogen door een heerlijk uitziend terrasje. Ik moest wel even uitstappen en een kopje cappuccino drinken. Na mijn auto op de goede parkeerplaats te hebben gezet - niet op de P, met daaronder de damesschoenen met hakjes, want ik ik droeg mijn gympen, dus voelde me moreel verplicht mijn auto zo ver mogelijk achterop de grote parkeerplaats te zetten - jogde (!) ik naar het terras waar een klein zonnetje me uitnodigde me buiten te settelen. Naast een kleine ronde vijver. Met heel veel vissen. Grote vissen. Die rond elkaar buitelden. Ik vroeg me af of ze nou aan het spelen waren of niet, maar ik geloof toch dat het gebuitel ingegeven werd door de veel te kleine ruimte die gedeeld moest worden.

Ik heb een hekel aan te kleine, knellende ruimtes. Die me leeg zuigen. Me opvreten. Me ineen doen krimpen en me beperken in mijn bewegingsvrijheid.
Nee, geen schoenen met hakken voor mij, die me nopen zo dicht mogelijk bij een ingang van 'iets' te parkeren, opdat ik maar een heel klein stukje hoef te lopen.
En nee, ik wil ook niet zwemmen in een vijver waar het veel te vol is, maar kies ervoor mijn gedachten, verbeelding, fantasie, de vrije ruimte te geven, het ruime sop. Zo kan ik komen tot een Nieuwe Kijk.

De vraag die zich bij tijd en wijle voordoet: Krijg ik die Nieuwe Kijk dan alleen binnen een Nieuwe Kijk, of ook binnen de (veiligheid en) begrenzing van een vaste baan? Tja, wanneer binnen vaste kaders ruimte is voor mijn manier van kijken/denken/doen, dan zou het geen probleem zijn. Kaders geven richting - ik zou verdwalen zonder!
Laten inspiratie, verbeelding, fantasie, gedachten zich dan sturen? Toch wel! Ik liet me immers ook zuigen door het heerlijk uitziende terrasje. Ik liet mij leiden door de 'P met damesschoen', het zwakke zonnetje.... Het voelde alsof ik binnen de gegeven situatie een vrije wil, een vrije keuze had. En alleen al dat gevoel .....

Als een vis in het water ... af en toe schurkend langs de randen van zijn groots aquarium.


(Het liefst dan toch de randen van een Nieuwe Kijk zelf :-)   )