• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_black-and-white-2319024_1920.jpg

Soms verlang ik zo naar contact, soms wil ik zo dichtbij, soms wil ik zo samen, dat ....


ik er te dicht op zit. Te graag wil. Een soort 'voorover leun', bijna. En als ik de ander zich terug voel trekken, leun ik misschien nog wel iets verder. 'Nee. Niet mij los laten! Hallo! Hier ben ik! He! Let op!'

En tja, ik kan me voorstellen dat een ander dan even een stapje terug doet, geen druk wil voelen.

Waardoor ik mij verlaten voel.

Maar het enige dat gebeurt is: Ik heb mezelf verlaten. Ik ben zelf verhard. Gespannen geraakt, door met de ander bezig te zijn, van de ander iets te vragen.

Ga maar eens op je tenen staan en leun voorover. Voel je welke spieren er allemaal aanspannen? En ga dan weer rechtop staan, zak in je voeten, laat los. Voel je het verschil?

En maak dan eens opnieuw contact met een ander. Dan ben je niet aan het zoeken naar wat kan zijn, maar in deze ontspanning voel je wat er IS!

O wat zou ik het je graag LETTERLIJK! (middels stem, lichaam en resonans) willen laten voelen, hoe simpel en diepgaand contact met jezelf EN van daaruit contact met de ander kan zijn.

Herken je het zoeken naar contact? Of herken je het achterover stappen om je te onttrekken aan de druk van contact? Of misschien beide? En herken je de pijn dat je daardoor uiteindelijk GEEN contact hebt?

Pfff. Ik kan het er, ook weer LETTERLIJK, benauwd van krijgen.

Graag laat ik je/jullie ervaren wat werken met stem, lichaam en resonans je hierin te vertellen heeft. Want met je hoofd, met woorden kun je dit niet keren, is mijn ervaring.