• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
dog.jpg
O wat errug!!! Ik ontdekte dat ik net het hondje van Pavlov ben: als mijn voeten de trap aan raken, dan begin ik te zingen. Volkomen onbewust dus - tenminste, tot voor kort. En soms zing ik dan ook nog eens exact hetzelfde melodietje. Alsof die eerste traptree mij 'aanzet'. En hetzelfde gebeurt als ik 's ochtends onder de douche stap, wanneer ik mijn eerste voet in de badkuip zet.

Hellup! Wat nou 'creatief'. Wat nou 'improviseren'. Wat nou 'nieuwe kijk / nieuw geluid'. Wat nou 'ongekende mogelijkheden'..

Sleur. Herhaling. Yeach.

En hoe  dook dit patroon dan in mijn bewustzijn op? Tja. Omdat ik eens een keer met aandacht de trap op ging. En hoorde:

'oe hoe hoe hoe, you know you wanna, hoe hoe hoe...'

en toen dacht 'Waar slaat dat op. Jolanda... ' en de volgende keer dat ik de trap op ging: 'oe hoe hoe hoe....'. 'Huh? Nou doe je het alweer!'
Tja, mijn nieuwsgierigheid was gewekt. En zo ontdekte ik nog meer momenten.

Dus nu heb ik, in ieder geval op deze momenten, in deze situatie, weer een keuze: Zing ik hetzelfde liedje, of maak ik een nieuwe.

Dus, huppekee, opletten en kijken of ik nog meer Pavlovmomenten herken. Doe je mee?