• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_cowgirl-419084_1920.jpg
Op mijn mobieltje zit een opnamefunctie. Handig, want dan kan ik, waar ik maar ben, mijn overpeinzingen, inzichten of vragen of onderzoekjes even inspreken. Het helpt mij om te begrijpen, om te focussen, om te onthouden, om te verdiepen. Om later terug te luisteren, en er bijvoorbeeld een blog van te maken. Meestal wordt er door zo'n opname iets nieuws in gang gebracht. Doordat ik het inspreek krijgt het aandacht en focus en ontwikkelt het zich door.

Vanochtend luisterde ik ze even terug, om te zien of ze inmiddels gewist kunnen worden, omdat het desbetreffende onderwerp inmiddels op papier is verwerkt.

Maar daar bleek het dit keer niet om te gaan. Iets anders trok mijn aandacht. Ik hoorde allemaal verschillende momentopnames van mezelf. En ik hoorde hoe mijn stem steeds anders klonk. En merkte dat ik door mijn eigen stem bewogen werd. Dat ik als vanzelf weer meeleefde met het vertelde verhaal. Ik mopperde, lachte, rustte zo weer mee! Waardoor het verhaal weer ging leven.

Leven in mijn stem! Wat heerlijk! Wat fijn dat ik mijn stem steeds meer de vrije teugel geef.

Ik begrijp ook wel waarom we dat vaak NIET doen. Waarom we proberen onze stem te beteugelen. Soms willen we nou eenmaal ons zelf liever niet laten kennen. In onze zwakte, bijvoorbeeld, of in onze boosheid, onze onmacht, ons verdriet... noem maar op. Jij weet dat voor jezelf.

Toch is het gek en tegenstrijdig! Want wij mensen zoeken verbinding. Willen contact. Willen voelen. Willen liefhebben. Niets voelt zo levend als geraakt worden. Niets verbindt mij sneller met een ander dan emotie in de stem. Razendsnel komt een verbinding tot stand. Komt herkenning tot stand. Woorden zoeken een omweg. Soms zijn er allemachtig veel woorden nodig en dan denk je nog 'hm, dat was het niet'. Emotie neemt de shortcut. Kabam. En we huilen mee. Of lachen mee. Of zinderen mee. Resoneren mee. En dat doen we ook in afstandelijkheid, of in ratio, jazeker, maar dat is ontstoken van warmte.

We zijn toch allemaal op zoek naar warmte? Smelten van blijdschap, liefde, meeleven? Verbinding en 'samen vallen', het gevoel van eenheid dat we dan ervaren? Waarom dan niet onze stem de vrije teugel geven? Waarom niet gewoon de short cut? Kabam!

Volgens mij is de enige reden dat we onze stem proberen te beteugelen: onze angst voor afwijzing. Maar dat gebeurt hoe dan ook wel, ook als we onszelf beteugelen; het is niet te voorkomen en zegt vooral iets over (de staat van zijn van) de ander. Ik kom daar een andere keer op terug

Wat denk jij? Wat is jouw reden om je stem te beteugelen?