• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b

Vroeger, toen ik nog voor de klas stond, hield ik ontzettend veel van voorlezen. Het liefst stopte ik in de middag, rond half drie, om dan een uurtje te gaan voorlezen. Madelief! Pluk van de petteflet. Mathilde, de GVR .... Heerlijk!


En de groep was altijd een mooie spiegel voor mij om te zien of IK nog betrokken was bij het verhaal of niet (er even van uitgaande dat het niet aan het verhaal zelf lag).

Want soms vond ik bepaalde delen saai, en moesten kinderen 'ineens' naar de wc.
Soms was ik met mijn gedachten bij de vergadering, of de voorbereiding voor de dag erna, of bij een incident ervoor, en werd ik weer 'bij de les' geroepen door het geroezemoes, gewiebel en gewobbel in de klas. O ja, ik was aan het voorlezen!
Soms zat ik er helemaal in, en met gekke stemmen, tempo-, en volumewisselingen (die dan vanzelf ontstonden) zaten de kinderen op het puntje van een stoel. En o, wat heerlijk, om dan de bel te horen en te kunnen zeggen: 'Morgen weer verder'. Als een soort cliffhanger. Om dan de volgende dag het liefst meteen het boek te pakken om weer verder te gaan. Ik deed dat heus niet, want, o, het programma. Maar het liefst ....

Luister naar dit verhaal en vertel me: waar zit jij op het puntje van stoel? Waar haak je af? En kun je me vertellen waarom? Was het de inhoud van het verhaal, het onderwerp, de lengte, het tempo, volume, mijn stem, of mijn expressie, ....? Waardoor blijf je, al dan niet, luisteren?