• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_siel-667284_1920.jpg

Wat een confronterende dagen.

Ik stel overal op social media: 'Door te luisteren naar mijn eigen stem(men), en die van anderen (ze helemaal 'in te ademen', 'tot me te nemen', ze te 'verteren') verzacht communicatie, verloopt communicatie soepeler en meer ontspannen. Horen we elkaar werkelijk, worden we gehoord'.

En ja, dit is een waarheid als een koe!

Maar soms zit er een koor aan stemmen

in mij,
en tussen mij en die ander,
en in die ander,

waardoor luisteren een enorme klus wordt. En maar zo een kakafonie aan geluid, gekakel, gekibbel, ontstaat. En de Cynische Oordelaar in mij me achteraf toesist: 'Nou, nou Jolanda, wat een soepele communicatie. Poe poe. Ben benieuwd hoe een Gespannen communicatie klinkt...Hou er maar mee op, je kunt er niets van, ga maar wat anders doen. Uitgerekend jij....' Waardoor de Onzekere in mij de schouders laat hangen, en verzucht 'Hmm, je hebt helemaal gelijk. Ik kan het niet. Het lukt me niet. Wie ben ik om een ander iets te leren over luisteren, over spreken, over communicatie wanneer ik er zelf een potje van maak...'

Waarop ik mijn laptop aan de kant wil duwen, ik al mijn social media kanalen af wil sluiten, en maar besluit me 100% te wijden aan het schoonhouden van huis en haard.

Pffff. Alsof dat een oplossing zou zijn.

Wat te doen?

Alsnog luisteren!
Wat zegt mijn lichaam?
Mijn middenrif is samengebald, sterker nog: ik voel een knoop in mijn maag. Mijn adem zit hoog. Mijn hartslag is versneld. Mijn ogen staan strak in mijn hoofd, mijn kaak is gespannen....

En door hiernaar te 'luisteren' komt er al ruimte voel ik. Ik laat mijn ogen 'badderen in een bakje water'. Ik laat mijn kaak hangen, roep een gaap op. Ik denk een lach van mijn mondhoeken naar het topje van mijn oren, en laat dat via mijn keel naar beneden zakken, tot in mijn borstholte. Ik open mijn borstholte met een prachtige bloem die zich kriebelend ontvouwt. Nu kan de glimlach, de warmte, verder naar beneden zakken, mijn middenrif ontspannen, de knoop in mijn maag bekijken.

Wat zegt de knoop in mijn maag:

– O mijn God, de buren.... Ze zullen wel denken... (met al die open deuren, door de zomerse hitte)
– Moet ik dan alles maar goed vinden? Om spanning en confrontatie uit de weg te gaan?
– Mag ik überhaupt mijn grenzen aan geven? Als dat spanning en confrontatie oproept?
– Wat moet ik met dat wat ik waarneem? Alleen maar voor kennisgeving aannemen, of mag ik er ook iets mee doen? En hoe dan? Want dat roept meteen weerstand op...
– Wat te doen met weerstand: Mag ik het oproepen of moet ik het vermijden
– Mag iets oncomfortabel zijn? Of is het de kunst zoveel mogelijk te gaan voor comfort, voor harmonie. Kan dat? Is dat liefde?
– Is weerstand ook niet een moment van groei en inzicht?
– Mag ik mijn vraagtekens ergens bij stellen...

Veel vragen, met, aha, ineens een 'antwoord' dat zich aandient.

Ja, ik mag zeker mijn vraagtekens ergens bij stellen. Ik mag zeker mijn vragen hebben bij dat wat ik waarneem. Maar laat ik het dan ook als vraag communiceren! Ipv als een feit, of een stelling, of een oordeel, een dichtgemetseld 'antwoord'. Wie weet is mijn waarneming incorrect (want immers altijd gekleurd). Wie weet kan de vraag de ANDER en MIJ tot denken stemmen, of tot invoelen. En ja, dan zal er weerstand zijn, maar dat is dan meer intern, dan dat het tussen mij en de ander gaat botsen, waardoor communicatie vastloopt, vastknoopt.

Het lastige en beperkende van een antwoord is: Je denkt: 'Mooi, klaar, opgelost, duidelijk! Nu kan ik weer verder'. Maar je geeft daardoor andere mogelijkheden geen ruimte. Laat ik ook dit onderzoek als een vraag blijven benaderen. Welke antwoorden zijn er nog meer mogelijk? Of, nog opener: Welke vragen kan ik nog meer stellen, n.a.v. deze ervaring van de knoop in mijn maag.

Een vraag zou kunnen zijn:
Wat is er zoal helpend voor communicatie zonder (te dikke, moeilijk te ontwarren) knopen?

KnoopVrije communicatie. Een glimlach kruipt over mijn gezicht. Knoopvrije communicatie. Dat heb ik nog nooit gedacht, maar is een mooi beeld. Dat is ontstaan door in te ademen. Tot me te nemen. Te verteren.

KnoopVrije communicatie. Misschien mede mogelijk gemaakt door het stellen van vragen. Laat ik dat onderzoeken en kijken waar dat me/ons brengt.