• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_beach-1356094_1280.jpg

Onlangs sprak ik een docent die me vertelde dat ze doodmoe wordt van het praten. Dat het haar, zeker aan het eind van de dag, veel moeite kost om er nog woorden, zinnen, uit te persen. Niet alleen moe in haar keel, maar in haar hele lichaam. Niet handig, zo'n stem, voor de klas.


Wie moeite heeft met spreken, en niet zonder kan, herkent die vermoeidheid vast en zeker. Er moeten veel spieren, in heel je (boven)lichaam, hard aan het werk op het moment dat het moeite kost/gaat kosten! Je moet steeds bijtanken, je raakt buiten adem, je gaat anders, sneller ademen, ... En als je dan nog door moet praten, en door moet praten, en door moet praten... Je snapt, dat put je enorm uit.

Zij, de docent in kwestie, had het al haar hele leven, maar nu ze voor de klas stond was het extra lastig, werd het echt een probleem. Was het weekend eigenlijk niet voldoende om haar stem tot rust te laten komen, haar energie weer op peil te brengen. Soms was ze haar stem zelfs bijna kwijt. Dat mocht niet gebeuren, want dat zou betekenen dat ze haar werk (een tijd) niet zou kunnen doen. Ik zei tegen haar: 'Wat is dan toch de reden dat je nog nooit met je stem aan de slag bent gegaan?'

Haar antwoord was heel duidelijk, en ook heel herkenbaar: 'Mijn stem is uniek. Mijn stem hoort bij mij, past bij mij. Ik vind 'm mooi zoals hij is. Ik wil dat niet veranderen. Het is net alsof ik mezelf dan wil veranderen'.

Dat snap ik. Maar toch is dat een illusie. Jouw eigen stemgeluid klonk namelijk ooit zonder spanning. Ooit kostte het je geen enkele moeite. En was je stem, uiteraard, ook al uniek.

En, niet te vergeten:  Vrij. En vol. En rond. En flexibel. En soepel. Met volop klankkleur, mogelijkheden de hoogte en de laagte in, hard of zacht.
Precies passend bij jouw unieke fysieke kenmerken. Precies passend bij jou.

Dus: door met je adem en je stem aan de slag te gaan ga je 'm niet veranderen, maar ga je terug naar hoe je ooit klonk: Authentiek. Jij, zoals niemand jij kan zijn. Meer Jij dan je nu, in de verkramping, kunt zijn. 
Alsjeblieft, gun het jezelf om met jouw inderdaad unieke, maar helaas ook verkrampte, stem de MOEITELOOSHEID te gaan zoeken.

'Ja', zei ze, 'Het zou wel een enorme opluchting zijn, eigenlijk. Hè hè', zuchtte ze, 'Oké. Wanneer gaan we beginnen?'