• jbanner1
  • jbanner2
  • jbanner3
  • jbanner4
  • jbanner5
  • jbanner6
  • jbanner7
  • jbanner8
  • jbanner9
  • jbanner9b
b_768_0_16777215_00_images_stress-2902537_1920.jpg
Drukte of Stress is geen ervaring van je lichaam, maar van je hoofd!

Ja, oké, en dan daarna ook van je lichaam. Want die reageert wel hoor, op je hoofd. Direct zelfs.

Drukte bestaat NIET, wanneer 
b_768_0_16777215_00_images_AllTheWorld.jpg
Ben jij (nog steeds) een 'Je Stinkende Best Doener' en heb je daar meer dan genoeg van? (Omdat je maar blijft malen, er steeds maar weer wakker van ligt wat je beter had kunnen doen, had moeten doen, zou willen doen, zou willen kunnen, ... pfff)

Stap 1. Durf te geloven dat het werkelijk waar niet nodig is om je stinkende best doen. Echt niet. Het werkt contra productief zelfs. De beste ideeën, oplossingen, reacties komen als je ontspannen bent. Geloof simpelweg dat het leven je tot nu toe precies geleerd heeft wat jij nodig had. Je bent NU al goed genoeg. Hè hè. Wat een opluchting.

Is deze constatering niet genoeg? Weet je dat wel maar zit je toch nog vast in deze rol?

Probeer dan stap 2:
b_768_0_16777215_00_images_sculpture-2516772_1920.jpg
Interessant onderzoekje:

Stel, je hebt de hoofdrol op jouw podium toegekend aan:

De Mijn Best Doener (wellicht omdat je denkt dat dat de enige mogelijke weg is om serieus genomen te worden, erkenning te krijgen, om succes te hebben of krijgen, of gewoon, omdat het zo hoort, omdat het je zo geleerd is, omdat het de meest natuurlijke zaak van de wereld is),

of het maatje van de 'Mijn Best Doener', namelijk de  'Allesziener en Allesweter' (omdat je oog en oor wilt hebben voor alles en iedereen om zo alles en iedereen voor te zijn zodat niemand kan zeggen dat je het niet goed hebt gedaan, of dat je iets hebt gemist, of, erger nog, fout hebt gedaan)

Wat zouden dan de tegenrollen kunnen zijn die jouw hoofdrol oproept, bij jouw collega's, of groepsleden?
b_768_0_16777215_00_images_rose-695215_1920.jpg
Er zijn heel veel gedrags- en communicatie modellen die je inzicht geven in wie je bent en hoe jij je daarmee verhoudt tot de ander.
Ik heb er veel bekeken, uitgeprobeerd en gebruikt in mijn therapieën en coaching van opvoeders en leraren.
Denk bijvoorbeeld aan de Roos van Leary, de Roos van Axen, het Enneagram, de Disc – kleuren test, de 4 elementen en zo zijn er nog veel meer 'rozen'.

De kern van al deze modellen en de testen die erbij horen, is dat ze in beeld brengen wie je bent. En gek genoeg willen mensen dat ook steeds weten: Wie ben ik. Ze doen de test en herkennen dan, 'Ja, dat ben ik, helemaal, wat bijzonder! of 'Nee, daar herken ik me helemaal niet in. Wat gek dat dat eruit komt, maar als dat eruit komt, tja, dan zal het wel zo zijn'. Vul maar in: wat is jouw reactie op dit soort tests?
We willen graag gezien worden in wie we zijn. Gezien worden in onze authenticiteit.

Maar wat jammer om DAAR de focus op te hebben.
b_768_0_16777215_00_images_sky-191605_1920.jpg
Ik dacht altijd dat transparantie was: open en eerlijk naar je gevoelens, gedachten, gedrag kijken en dit benoemen, zichtbaar maken.

Nu realiseer ik me: Pas daarná ben ik transparant. Wanneer gevoelens, gedachten, en bijkomend gedrag, er niet meer is.

Hmm. Maar dan is er natuurlijk ook een: daarvóór.

En, nu ik erover nadenk,
b_768_0_16777215_00_images_youth-570881_1920.jpg
Stel het je eens voor. Een 'duet'. Jij en een ander.

Je lief? Je dochter, zoon? Je moeder? Je vader? Een collega? Met wie wil jij wel een duetje zingen? Of juist niet? Ieks?

Maar stel je toch voor:

Samen 'stem je af' om een lied te zingen dat nog nooit is gezongen. Een lied dat gewoon tussen jullie mag ontstaan. Zoals het in real life ook gaat: Samenwerking ontstaat, dat kun je niet plannen, of regisseren. Er ontstaat synergie..., of niet....

Maar wat is er dan toch nodig voor synergie? Voor een 'duet' waar je beide in vuur en vlam staat? En elkaar speels verrast met creativiteit, lol, lef, en .... sprankelende ideeën! Waar je in je eentje nooit op was gekomen.
b_768_0_16777215_00_images_evening-959027_1920.jpg
In je eentje zingen is fijn, zeker, ik doe het graag. Maar samen met anderen zingen is zoveel krachtiger en intenser. Het voelt alsof je dan samen intapt op iets groters dan deze persoon, + deze persoon, + deze persoon +...

En ik ervaar dat gevoel NOG vele malen krachtiger wanneer er samen iets ontstaat ZONDER DAT JE WEET WAT ER KOMEN GAAT.

Bij een lied is het bekend wat er gaat komen. Eerst dit couplet, dan dat... Deze melodie. Hier gaan we het volume iets verhogen, daar houden we in, een tempoversnelling hier, en dan doen we daar de stilte... Ja, dat samen (meerstemmig) zingen werkt enorm verbindend en 'verblijdend'. Maar je ervaart toch minder direct de wereld van mogelijkheden en de magie van die mogelijkheden. Want die wereld ligt immers al vast.

Juist wanneer het niet vast ligt en je een lied laat groeien, laat ontstaan, tja, dan ....
De hele dag vang je deuntjes op, geluiden, flarden van bekende of nog onbekende muziek. Op straat, in de winkel, op de televisie, of bewust zoekend via de radio, spotify, youtube. Soms loop je er uren mee in je hoofd. Als het een fijn deuntje is, is dat prima, maar soms denk je: 'Waarom dit? Jakkie!' En al neuriënd en zingend geef je dit geluid ook nog weer door aan anderen, een kettingreactie van geluid creërend. Niet erg, op zich maar wel als het een akelige, suffe, negatieve, tekst is.
Dat kan anders.

Ja! Jij!


Ik kan er enorm van genieten wanneer jij helemaal opgaat in jouw bezigheden. Wanneer energie door jouw hele lichaam stroomt en je voelt dat er steeds weer een soepele, moeiteloze afstemming is tussen (be)denken en voelen en doen. Wanneer alles in jou samenwerkt om stapje voor stapje jouw ideeën en gedachten om te zetten in vorm. Jouw vorm. Prachtig vind ik dat.

Of je nou
Een, letterlijke en figuurlijke, zoektocht naar (de 'waarheid') van woorden.

Het had korter, het had bondiger gekund, zeker. Ik had het opnieuw op kunnen nemen, maar dan zou het aan echtheid hebben verloren. En dat was het me niet waar-d.
b_768_0_16777215_00_images_cowgirl-419084_1920.jpg
Op mijn mobieltje zit een opnamefunctie. Handig, want dan kan ik, waar ik maar ben, mijn overpeinzingen, inzichten of vragen of onderzoekjes even inspreken. Het helpt mij om te begrijpen, om te focussen, om te onthouden, om te verdiepen. Om later terug te luisteren, en er bijvoorbeeld een blog van te maken. Meestal wordt er door zo'n opname iets nieuws in gang gebracht. Doordat ik het inspreek krijgt het aandacht en focus en ontwikkelt het zich door.

Vanochtend luisterde ik ze even terug, om te zien of ze inmiddels gewist kunnen worden, omdat het desbetreffende onderwerp inmiddels op papier is verwerkt.

Maar daar bleek het dit keer niet om te gaan. Iets anders trok mijn aandacht.

Vroeger, toen ik nog voor de klas stond, hield ik ontzettend veel van voorlezen. Het liefst stopte ik in de middag, rond half drie, om dan een uurtje te gaan voorlezen. Madelief! Pluk van de petteflet. Mathilde, de GVR .... Heerlijk!


En de groep was altijd een mooie spiegel voor mij om te zien of IK nog betrokken was bij het verhaal of niet (er even van uitgaande dat het niet aan het verhaal zelf lag).

Want soms vond ik bepaalde delen saai, en moesten kinderen 'ineens' naar de wc.
Soms was ik met mijn gedachten bij de vergadering, of de voorbereiding voor de dag erna, of bij een incident ervoor, en werd ik weer 'bij de les' geroepen door het geroezemoes, gewiebel en gewobbel in de klas. O ja, ik was aan het voorlezen!
Soms zat ik er helemaal in, en met gekke stemmen, tempo-, en volumewisselingen (die dan vanzelf ontstonden) zaten de kinderen op het puntje van een stoel. En o, wat heerlijk, om dan de bel te horen en te kunnen zeggen: 'Morgen weer verder'. Als een soort cliffhanger. Om dan de volgende dag het liefst meteen het boek te pakken om weer verder te gaan. Ik deed dat heus niet, want, o, het programma. Maar het liefst ....

Luister naar dit verhaal
b_768_0_16777215_00_images_siel-667284_1920.jpg

Wat een confronterende dagen.

Ik stel overal op social media: 'Door te luisteren naar mijn eigen stem(men), en die van anderen (ze helemaal 'in te ademen', 'tot me te nemen', ze te 'verteren') verzacht communicatie, verloopt communicatie soepeler en meer ontspannen. Horen we elkaar werkelijk, worden we gehoord'.

En ja, dit is een waarheid als een koe!

Maar soms zit er een koor aan stemmen

in mij,
en tussen mij en die ander,
en in die ander,

waardoor luisteren een enorme klus wordt. En maar zo een kakafonie aan geluid, gekakel, gekibbel, ontstaat. En de Cynische Oordelaar in mij me achteraf toesist: 'Nou, nou Jolanda, wat een soepele communicatie. Poe poe. Ben benieuwd hoe een Gespannen communicatie klinkt...Hou er maar mee op, je kunt er niets van, ga maar wat anders doen. Uitgerekend jij....' Waardoor de Onzekere in mij de schouders laat hangen, en verzucht 'Hmm, je hebt helemaal gelijk. Ik kan het niet. Het lukt me niet. Wie ben ik om een ander iets te leren over luisteren, over spreken, over communicatie wanneer ik er zelf een potje van maak...'

Waarop ik mijn laptop aan de kant wil duwen, ik al mijn social media kanalen af wil sluiten, en maar besluit me 100% te wijden aan het schoonhouden van huis en haard.

Pffff. Alsof dat een oplossing zou zijn.

Wat te doen?
b_768_0_16777215_00_images_crying-baby-2408618_1920.jpg
Heb je onlangs toevallig nog een baby horen huilen, kraaien of gillen? Het stemgeluid van een baby is rond, helder, klinkt ver door. Moeiteloos. Net als het geluid van zangvogels. Ik heb nog nooit een zangvogel, OF een baby, gehoord met een rem op zijn stem.

Die rem komt vanzelf, later, als ouders gaan zeggen: 'Sttt, niet zo hard'. Of: 'Wacht even tot wij uitgepraat zijn'. Of 'Doe eens niet zo boos! Niet zo sacherijnig. Niet zo schel. Niet zo scherp. Niet zo brutaal zeg! Beheers je! Niet zo gevoelig! Doe eens zachtjes. Of liever nog: Hou je nou eens stil, ik word gek van dat getater!'. En zo horen we nogal eens dat we ons in moeten houden, of aan moeten passen. Of maken we andere spannende situaties mee waardoor ons lichaam reageert (en opslaat):

We rechten onze rug, onze schouders
Of
b_768_0_16777215_00_images_women-1884416_1920.jpg
Zonder mijn opleiding tot dramatherapeut en stembevrijder was ik vast nog steeds boos, gefrustreerd, gespannen, .... En gescheiden, vermoedelijk. Alleen.

Denk ik.

Want tja, dat zul je nooit weten. Waarschijnlijk had ik dan wat anders gezocht/gevonden om aan de slag te gaan met mijn innerlijke gedonder en gedoe.

In ieder geval is spel, zang, (stem)expressie voor mij een geweldig middel (gebleken) om me steeds vrijer te voelen.

Dit weekend was ik weer in Rotterdam, voor mijn opleiding Stemwerk. In 1 van de oefeningen werd ik, met mijn ogen dicht, als een bal heen en weer gestuiterd, gegooid, geduwd, ..... EN
b_768_0_16777215_00_images_beach-1356094_1280.jpg

Onlangs sprak ik een docent die me vertelde dat ze doodmoe wordt van het praten. Dat het haar, zeker aan het eind van de dag, veel moeite kost om er nog woorden, zinnen, uit te persen. Niet alleen moe in haar keel, maar in haar hele lichaam. Niet handig, zo'n stem, voor de klas.


Wie moeite heeft met spreken, en niet zonder kan, herkent die vermoeidheid vast en zeker. Er moeten veel spieren, in heel je (boven)lichaam, hard aan het werk op het moment dat het moeite kost/gaat kosten! Je moet steeds bijtanken, je raakt buiten adem, je gaat anders, sneller ademen, ... En als je dan nog door moet praten, en door moet praten, en door moet praten... Je snapt, dat put je enorm uit.
Hup, weg met die Klemmen en Remmen op je Stem. Herken ze en laat ze los. Wanneer jij, als leider/leraar steeds meer jezelf kunt zijn, ben je een prachtig rolmodel voor de mensen met wie je werkt: Je nodigt ook HEN uit zichzelf te zijn, te ontspannen. Heerlijk! Wat een goede werksfeer creëer je zo! En, omgekeerd, wanneer jij de Rem op je Stem houdt, nodig je de ander ook uit de Rem op de Stem te houden. Ai, wat beklemmend! Gun jezelf de ontspanning. Hier zie je hoe!





b_768_0_16777215_00_images_IMG_20170511_105200.jpg
Voor een collage maakte ik onlangs een hele reeks selfies. Doe jij dat ook wel eens? Soms? Vaak? Dagelijks? Met onze mobieltjes is het een fluitje van een cent. In principe. Camera omdraaien, lachen, klikken en klaar.

Nou, zo zou het kunnen. Meestal duurt het bij mij wel wat langer. Dan bekijk ik de foto en bevalt het resultaat me niet helemaal. Hup, nog een keer, vanuit een andere hoek, met andere achtergrond, andere expressie, ander licht, en, 'tja, zal ik de schoonheidsmodus kiezen, of houd ik het puur natuur'?

Ken je de schoonheidsmodus? Soms zie ik foto's voorbij komen die getuigen van een hoog barbiepop gehalte. Dan is duidelijk de schoonheidsmodus gebruikt. Of photoshop. En ja, voor mijn collage en presentatie op de verschillende social media heb ik de dikke pukkel onder mijn neus weggeshopt, en ook de kleuren aangepast... De gepimpte versie geplaatst, voor een 'professionele look'. Oeps. Betrapt.

Hoe zit dat met een StemSelfie.
vuur.jpg
Vroeger, toen ik een meisje van rond de zeven / acht was, was ik heel vaak doodsbang. Ik dacht werkelijk dat ik ter plekke dood zou neervallen. Dat ik niet meer wakker zou worden als ik zou gaan slapen.

Mijn moeder bedacht iets prachtigs.
b_768_0_16777215_00_images_honey-2045580_1920.jpg
Heb je, als docent/trainer wel eens je woorden geteld? Op een normale dag? Hoeveel zouden dat er zijn?

Veel! Heel veel! En toch kan je stem dat in principe goed aan. Wanneer je deze op een rustige, ontspannen manier gebruikt. Maar dát is zo gemakkelijk nog niet.

Toen ik mijn eerste stageweek op school achter de rug had, was mijn stem schor. Ik had een week nodig om weer normaal te klinken. Eerst dacht ik: 'Het is vast even wennen', en ik nam een theelepeltje honing, ter verzachting van mijn keel en stem. Maar dat mocht niet baten. Dus adviseerde mijn muziekleraar me logopedie te gaan volgen. Tijdens logopedie leerde ik de juiste technieken. Door veel te oefenen maakte ik me een goede ademhaling eigen, leerde ik hoe ik de klank goed kon laten resoneren, etc, etc, etc, waardoor het een steeds minder groot probleem werd. Gelukkig. Je zult toch om je stem ziek thuis moeten zitten!

Toch gebeurt dat veel. Veel docenten/trainers worstelen met hun stem. Soms leidt dit ertoe dat ze lange tijd thuis moeten blijven, om hun stem rust te geven. En vaak komt dit niet alleen door een verkeerde techniek.
muur.jpg
Ik liep tegen de muur op. Ik voelde het en ik vond het niet fijn. Ik kende deze muur. Ik wilde dat er een deur in zat. En ik wilde de sleutel. Want ik vermoedde dat het achter die muur beter was. In ieder geval was die muur kil en hard en volgens mij heel dik. Dus wilde ik die niet voelen. Weg met die muur. Daarachter MOEST het wel beter zijn. Daarachter zou ik pas ontspannen, vol vertrouwen en vrij zijn.
Ik kon me ook niet meer omdraaien, ik kon niet meer terug, want daar was ook een muur. Die ik zelf gebouwd had, om de wereld DAARachter af te sluiten. Want daar wou ik niet meer zijn. Dus daar zat ik nu. Gevangen. Tussen twee werelden. Weg met die nieuwe, oude muur!

En ik duwde, en schopte, hakte, schreeuwde, schold en oordeelde. Ik keek, ik wachtte, ik oefende geduld. Ik negeerde, boog, hing, ik zuchtte, kermde en klaagde. Maar het leek wel of die muur dikker en dikker werd. Wanhopig, doodmoe ging ik zitten. Met mijn rug tegen de muur. Mijn lichaam deed pijn. Ik kon niet meer. Ik wou slapen. Slapen. Slapen. En nooit meer wakker worden.
b_768_0_16777215_00_images_pair-707505_1920.jpg

Onze vriendengroep had een gewoonte ontwikkeld:


Wanneer er iets grappigs gebeurde, barsten we uit in keihard gebulder. Soms keek ik er naar als 'buitenstaander' en bedacht dan hoe dit gebulder eerder een gewoonte was dan puur natuur. Je hoort het verschil, wel zeker.
Je kunt bulderen en schateren DOEN, en het kan je ONTVALLEN.

Ik realiseer me
b_768_0_16777215_00_images_animal-1987597_1920.jpg
Het liefst zeggen we: Alles is bespreekbaar. Maar wanneer alles besproken wordt rennen we het liefst hard weg.

Waarom?
b_768_0_16777215_00_images_child-659283_1920.jpg

Komt er een dag dat dat voor mij waar is?


Dat het proces immer en altijd belangrijker is dan het resultaat?

Dat ik hier en nu een ontdekking doe (een gedachte, een mogelijkheid, een idee, een lied,...) en die met liefde deel aan de wereld...

Zonder dat het me iets kan schelen of het

Onlangs ben ik begonnen met een nieuwe opleiding: Stemwerk.


Tijdens deze opleiding ga ik weer op een andere manier met mijn stem (en lichaam), en stemmen (en lichamen) van anderen aan de slag. Het geweldige van deze nieuwe opleiding is, dat het niet probleem-geörienteerd is, maar juist de focus legt op mogelijkheden, onderzoek, creativiteit, intuïtie, beweging, verandering. En vanzelf komt ergens dat probleem wel in beeld, maar het is en blijft onvoorspelbaar wat de weg is. De enige constante is dat alles steeds mag en kan veranderen. Dit gegeven past perfect bij mij, bij mijn praktijk, mijn werkwijze, waarin het gaat om het ontdekken van een Nieuwe Kijk. Een Nieuw Geluid, in dit geval.

Afgelopen weekend hoorden wij over twee extremen in het laten klinken van je stem:

Vanochtend deed ik een test. Een test om te ontdekken wat mijn passie is, mijn missie is, en al dat soort zaken die je de laatste tijd voortdurend tegenkomt. Over overvloed, je hart en je talenten volgen, vrijheid, en zo. Gewoon, die zaken waar ik ook altijd mee bezig ben.


Ik deed de test ter bevestiging maar schrok me een hoedje.
b_768_0_16777215_00_images_berijptspinnenweb.jpg

De afgelopen dagen zag ik fb volstromen met prachtige foto's van de natuur; van het witte laagje rijp op de bomen, op het gras, op het dunne laagje ijs, en de zon die de kristallen voorzichtig aanraakte, maar nog net niet deed smelten.


Ik vond het heerlijk om te merken dat zovelen er de tijd voor namen dit beeld met de camera vast te leggen. Dat zovelen oog hadden voor de pracht en praal van de natuur. Ondanks de kou geeft dat een warm, gloeiend gevoel.

Dat warme, gloeiende, uitdijende, grenzeloze gevoel... wanneer voel jij dat nog meer?

Ik voel dat
b_768_0_16777215_00_images_luchtkasteelfb.jpg
Wat maakt water (be)spiegelingen nou zo interessant, vroeg ik me af.

Hoe stiller het water, hoe identieker het spiegelbeeld.
Bijna tastbaar.
Net zo werkelijk als het beeld zelf.
Maar als je er er met je hand doorheen veegt is het beeld verdwenen.
Bleek het een breekbaar, kwetsbaar beeld. Een droom.
Als je even wacht en blijft kijken ontstaan er nieuwe beelden, nieuwe kleuren, ontstaat er een nieuwe werkelijkheid.
Zo ook als de wind lichtjes over het water waait, of een eend het water doet golven.
Deze beelden vind ik het mooist.
Ze geven ieder moment een Nieuwe Kijk.
Een beweeglijke, soepele, flexibele, plooibare werkelijkheid.

En dat wil ik ook wel bewerkstelligen
b_768_0_16777215_00_images_puzzle-1487340_1280.jpg
Weet je hoe het vaak zit met Nieuwe Kijkjes? Nieuwe Wendingen in je script?

Je hebt er anderen voor nodig.

Je eigen gedachten, patronen, manieren, zienswijzen zijn sterk ingesleten.
Jij denkt misschien wel dat je buiten de box denkt.
Maar stiekem redeneer en resoneer je toch in cirkels.
Dat geeft niet als je er blij van wordt, maar wordt wel lastig wanneer je jezelf Vast Denkt en dit je gespannen maakt.
b_768_0_16777215_00_images_vintage-1794752_1280.jpg

Vanochtend zat ik achter mijn piano te bladeren door wat liedboeken die altijd tegen de piano-standaard staan. Ik opende het boek van Anouk. O ja, Nobody's wife!


Ik herinnerde me de keer dat ik dit lied zong tijdens de opleiding tot dramatherapeut. Vol frustratie, melodrama, ontlading en opluchting. Lijden was in die tijd de grondslag voor mijn liedjes. Achteraf kan ik schaamte voelen, naar mijn medestudenten: 'Jolanda, de Dramaqueen!' Ik zou er een lied van kunnen maken, maar zou mij dan weer laten leiden door LIJDEN. Het is de vraag of ik dat wil. Eerlijk gezegd luister ik veel liever naar de fluisterende, prompte, snelle, felle, volle, weidse, onverwachte, verrassende, voorzichtige, herhalende (wanneer ik niet geluisterd heb) invallen.

Waaronder deze vraag, die me vanochtend inviel:
b_768_0_16777215_00_images_trappenhuis.jpg

Negen jaar was ik. En meester kondigde aan dat er een talentshow zou worden georganiseerd in Hardenberg. En we zouden er met de hele klas naar toe gaan. En wie wilde, mocht meedoen.


'JA', dacht ik, 'dat ga ik doen. Ik ga zingen!'

Dagelijks zong ik, soms zelfbedachte, soms bestaande, liedjes. Ik nam ze op met mijn cassetterecorder, en luisterde ze terug. Ik stond zingend op, en ging zingend naar bed, aldus mijn moeder (die hierover een mooi gedichtje schreef in mijn poesie-album).

We moesten ons opgeven voor een bepaalde datum. Steeds dacht ik: 'Ik doe het!', maar dan durfde ik het toch niet. Zelfs tot de dag, tot het moment, van de talentshow dacht ik: 'Misschien kan ik me nog opgeven', en met bonzend hart dacht ik 'NU dan!'

Maar
b_768_0_16777215_00_images_president-1822449_1920.jpg
Onlangs vertelde een deelnemer van een van onze workshops me dat ze het zo moeilijk vindt om op zichzelf af te stemmen in zo'n grote groep. Dat ze soms haar eigen stem gewoon niet kan vinden, niet kan horen, tussen de stemmen van anderen. Dat ze maar zo meezingt met de ander. Maar dat ze zo graag in een lied haar eigen stem wil zingen. Of horen, op zijn minst.

In het dagelijkse leven is dat ook precies wat ze ervaart: ze is afgestemd op anderen, vangt alle signalen op, duidt ze of probeert ze te duiden, probeert er te zijn voor anderen, ze te helpen, steunen, vangen waar nodig. Maar daarmee neigt ze zichzelf te vergeten. Ze is niet de enige. Ik hoor dit verhaal met regelmaat. In iedere workshop zijn er mensen die zich hierin herkennen.

Maar
b_768_0_16777215_00_images_luisteren.jpg
Je kunt je afstemmen op wat er BUITEN je is:

Het weer
Mensen om je heen
De muziek die je hoort
De krant die je leest
De natuur of cultuur waarin je je beweegt
.....

Je kunt je ook afstemmen op dat wat er BINNEN je is:
b_768_0_16777215_00_images_puber.jpg

Dan moet je stoppen met je best doen!'


Ik weet op dit moment zeker dat dat waar is. Je best doen geeft spanning, druk, forceert je kunnen. Je bereikt eerder het tegenovergestelde: Je blokkeert, haakt af, trekt je terug, kiest voor veilig en bekend, gaat iets anders doen ...

En tóch durf ik het niet te zeggen tegen mijn zoon die op dit moment vrij wanhopig en mopperig met zijn tentamens bezig is. Want dan ben ik tóch bang dat hij niets meer gaat doen. Lekker achterover gaat leunen. Dat hij het opgeeft. Dat zijn sacherijn en opstandigheid het wint, hij zijn school niet afmaakt, en er 'niets van hem terecht komt'. Ja, dat is mijn diepste angst. Tegenstrijdig he!

Terwijl ik heel goed zie
b_768_0_16777215_00_images_afstemmenteam.jpg

Deze wereld vraagt steeds meer om dienende leiders, die andere mensen de ruimte geven op eigen wijze te bloeien en groeien.


Als dienend leider is het voor mij belangrijk dat de mensen in mijn groep hun eigen geluid mogen laten horen. Dat ze op eigen wijze vorm kunnen geven aan het onderzoek dat ik, met voorbeelden en vragen, op gang breng. In eerste instantie ben ik dus wel aanjager. In eerste instantie is het mijn taak om de mensen in mijn groep nieuwsgierig te maken. Dat kan ik doen door een onderwerp dichtbij de belevingswereld van deze doelgroep te kiezen, maar ik kan ook nog een stap verder gaan, en in een eerste kennismaking tijd nemen om te verkennen wat een boeiend onderwerp zou kunnen zijn. Van Niets naar Iets. Dit vraagt een groot vertrouwen, op eigen en andermans improvisatievermogen. En op eigen stevig leiderschap. Rust. Regie. Kunnen Filteren. Kunnen Kiezen. Knopen doorhakken. Weten. Structuur. Eenvoud. Poe! Een flinke uitdaging dus. Dienend leiderschap voor gevorderden. :-)

Want duurt het te lang, is de twijfel te groot, dan
b_768_0_16777215_00_images_tas10.jpg
Maandagochtend in Amsterdam.

Heerlijk uitgeslapen rek ik mij uit en sla de lichtwerende gordijnen open. Weer een stille nacht midden in Amsterdam. Hier 'woon' ik zes weken, in een gezellig huis, met een pijpenla-binnentuintje, onderdeel van een grote binnentuin. In deze grote binnentuin, onderverdeeld in weet ik hoeveel van het zelfde formaat postzegel / pijpenla-tuintjes, verschijnt, boven het bovenste appartement, vier hoog, de bovenkant van een grote hoogwerker. Hij draait naar binnen. Een kabel met haak zakt naar beneden, er hangt van alles aan. Een uurtje later is het heien begonnen. Wat in vredesnaam gaat hier dan toch gebouwd worden? Een uitbouw? Geen plek voor, lijkt me. Weg is de stilte van het weekend.

Ach, het kon ook niet eeuwig stil blijven. En immers,
b_768_0_16777215_00_images_handbag-1558855_1280.jpg

Onlangs sprak ik iemand die in haar jeugd jaar in jaar uit de boodschap had gehoord: 'Hou je mond!'


Wanneer haar ouders het druk hadden, en zij wat wilde vertellen hoorde ze: 'Nee, nu niet, hou je mond!'
Wanneer ze gevallen was en zich pijn had gedaan hoorde ze: 'Stel je niet aan, hou je mond!'
Wanneer haar vader was uitgevallen tegen haar, en zij ook boos werd, hoorde ze: 'Pas op jij, hou je (brutale) mond!'
Wanneer ze samen in gesprek waren met een meester op school, en zij wilde antwoorden op de vraag van de meester - 'Hoe gaat het met je?'- , zag ze zijn waarschuwende blik: 'Hou je mond!'
Zelfs een leraar beet haar eens, volkomen onverwacht, toe: 'Hou je mond!'

En dat was dus wat ze deed. Haar mond houden. Zich verbijten. Inhouden. Opkroppen. Verkrampen. Vastzetten.
b_768_0_16777215_00_images_church-316780_1280.jpg
Een redacteur van de krant vroeg me: 'Vertel me, waarom is het onderwerp 'Gewoon Lekker Galmen in de Kerk' interessant genoeg om er een blog of vlog over te maken?'

Status is altijd een heel belangrijk onderwerp geweest in mijn leven.


Als dochter van een boer, ergens nog verder dan het Oosten van het land, nog over de grens, in Duitsland zelfs, jongste meisje in een groot gezin, voelde ik me later in de grote stad Emmen (!) kleiner dan klein. En dat voelde niet goed! Daar wilde ik mij aan ontworstelen. Ik streefde naar groter dan groot, ik wilde bewijzen dat een stuiver wel een kwartje kan worden, een gulden zelfs, een euro, 50,00, 100,00, een miljoen!!! Maar ach, deze overtuiging, dit verhaal, deze missie, deze strijd leverde ook zoveel spanning dat het me niet goed voelde. Dat overschreeuwen, ik ben er wel klaar mee!

Evengoed blijf ik een vurige vrouw, die graag gaat waar haar hart haar leidt. Mijn hart heeft nu de leiding, niet mijn ego.

Nou, soms.

......

b_768_0_16777215_00_images_foto.JPG

In de vakantie sta ik wat stil. Sterker nog, ik zak wat weg.


Een vervelend gevoel. Het bruisen, borrelen, aanvullen, invullen, de invallen, in vorm gieten, uitzenden, op gang brengen .... Actie! Dit alles lijkt heel ver weg. Onmogelijk zelfs. Verleden tijd. Zorgen doemen op. Twijfel. Angst. Angst zegt dat mijn plannen never nooit gaan lukken en bestrijdt zo de Grootse Dromer in mij. Die steeds kleiner wordt. Bijna haar mond houdt. Stil valt. Waarmee Angst zou winnen. En ik terug neig te grijpen naar 'oud en vertrouwd (en dus veilig)': een vaste baan, vaste uren, een vaste methodiek, een vast programma, om dan maar liever genoegen te nemen met iets wat niet of niet helemaal bij me past. En langzaam 'dood' gaan (ja ja, de Dramaqueen aan het woord, ik weet het).

Stom dat ik steeds in de valkuil stap dat ik denk dat ik dit met PRATEN op kan lossen, dat ik me hier met WOORDEN uit kan lullen. Dat is niet zo!
Woorden houden me in het oude vertrouwde, houden me in de kramp, de gebaande, warrige, verwarde paden in mijn hoofd.

Maar ik zoek toch naar een Nieuwe Kijk? Die vind ik alleen als ik in ACTIE kom. En daarvoor moet ik een besluit nemen. Mezelf een schop onder mijn kont geven.

Jolanda, je gaat NU zitten. Zoek de stilte. En duik dan in de rol van Speler, de Onderzoeker, de Nieuwsgierige: Zet een stip, type een letter, vorm een toon. En laat dit je de weg wijzen naar iets nieuws. Iets sowieso prachtigs. Omdat je het nog nooit eerder hebt gemaakt. Gedacht. Gedaan.

Het is niet interessant of dit nieuwe voor de buitenwereld interessant is; Het is mateloos interessant dat het mij weer in contact brengt met het weten:

Alles is mogelijk!

Ik kan NU mijn lied, tekening, verhaal, mijn LEVEN, een andere wending geven. Sterker nog: ik heb het alweer gedaan! Ik heb mijn verkrampte verhaal omgebogen in Zin. In een handomdraai.

Dit geeft me ruimte, een gevoel van vrijheid, wijdsheid, vuur, leven! Wat dan weer de 'Stip', of de 'Toon', of de 'Opmaat' is voor het verdere ontvouwen van mijn weg.

Ben jij dat gevoel van ruimte, vrijheid, leven, vuur kwijt? Geloof je het niet (meer)? Vind je het 'wadiwadi', 'lariekoek', maar raakt het stiekem toch je verlangen? Maak dan nu direct een afspraak en je zult zien: het contact met het WETEN – ALLES IS MOGELIJK! – is snel gemaakt!

En zeker weten dat jij dan straks anders aan het werk gaat. Speels. Creatief. Improviserend. Vol vuur!
b_768_0_16777215_00_images_ropes-378889_1920.jpg

Tjonge, terugkijkend op de tijd dat ik nog voor de klas stond, besef ik me dat ik een groot deel van de dag bezig was de touwtjes in handen te houden. Heel veel touwtjes. Kabels. Koorden. Ik schrok ervan toen ik ze op een rijtje ging zetten.


– Ten eerste: Ik moet goed uitgerust voor de klas staan (ai, controle over de slaap, daar begint het dus mee... En wie kent dat niet, het GEBREK aan controle over de slaap)
– de klas moet er goed uitzien: rustig, ordelijk, gezellig, creatief ..... (vul maar aan met jouw eigen ideeën hierover)
– ik moet voldoen aan een bepaald beeld van leraar: te weten slim, rustig, handig, geduldig, een autoriteit, flexibel ... (eveneens: vul maar aan...)
– flexibel, inderdaad, want telkens zijn er veranderingen, en ik, jong van geest als ik ben, kan daar natuurlijk HEEL GOED mee omgaan
– ik moet met mijn stem en uitstraling autoriteit uitstralen, en
– congruent zijn, in woord en daad,
– de wijsheid in pacht hebben
– ...
– kortom:
b_768_0_16777215_00_images_business-19156_1280.jpg

In beroepen waar je veel moet spreken is de staat van je stem van groot belang.


Toen ik de PABO deed, en mijn eerste stages had, werd al snel duidelijk dat het veelvuldig spreken een aanslag was op mijn stem. Ik had al langer wat stemproblemen, vond het zelfs wel stoer en sexy om hees te klinken. Als we op kamp, of schoolreis waren schreeuwde ik lustig mee, om aan het eind van de dag of de week te kunnen laten horen dat het GEWELDIG was geweest! Fantastisch! Eén groot feest! Waarna mijn stem een week nodig had om weer wat te herstellen. Achteraf gezien heel vreemd, dat ik zo onzorgvuldig met mijn stem om ging, want zingen is zolang ik weet mijn grote passie. En zingen wordt wel erg lastig met een hese stem.

Op de PABO was direct het advies: naar de logopedist!

Ik heb dat, gelukkig ter harte genomen, en heel veel geleerd over ademhaling, ontspannen, resoneren, loslaten, articuleren, etc....
Een hele proces van aandachtig kijken, gewaar worden, bewust worden, wat ik nu eigenlijk deed met mijn adem, mijn stem, en hoe ik de 'overprikkelde' signalen tijdig op kon pikken tijdens mijn werk. Want immers:
b_768_0_16777215_00_images_witch-1042034_1920.jpg

Een invalochtend in twee groepen 4: 4a, 4b, beide twee uur.


Voor mij was dat een prachtige mogelijkheid om sfeer te proeven, te observeren, rollen en rolpatronen te ontdekken, naast elkaar te leggen ... of juist niet!

'Wij gaan 's morgens altijd even bij de deur staan om de kinderen een hand te geven', was mij verteld, door een van de juffen. Dus dat deed ik, bij groep 4a. Slappe handjes, onwillige handjes, warme handjes, stevige handjes, al dan niet vergezeld door oogcontact, een naam, of een opmerking. Er vormde zich al snel een groep kinderen om mij heen, die van alles te vertellen had. Tegelijkertijd. Gezellig!

Maar goed, geleerd van de vorige keer, iedereen hup hup hup op de plek, afspraken maken en dus NIET DOOR ELKAAR praten, want dan horen we elkaar niet goed! Toch? Prima, maar er moest en mocht nog wel het een en ander verteld worden, voordat we aan het vastgestelde programma zouden beginnen.

Een meisje, in een zwarte jurk, met voile, sluiers, kant en hoepels, vertelde dat ze die middag heks mocht spelen in een voorstelling. Een ander meisje viel haar bij: 'En ik ben de tovenaarsleerling. Nououou! (haar stem boog van hoog naar laag) Ik wou zo graag de tóvenaar zijn'.

Ha! Dramatherapeut als ik ook ben zag ik mijn kans schoon.
b_768_0_16777215_00_images_domino.jpg

De telefoon ging. Of ik in wilde vallen. In groep 8. Uh, ja! Ik stond immers op de invallijst, dus, Jolanda, nu niet aarzelen, gewoon doen!


Onlangs had ik de stap gezet me aan te melden voor diverse invallijsten in mijn omgeving, om diverse redenen.

Ik wilde onderzoeken of ik dat wat ik als dramatherapeut had geleerd ook toe kan passen voor een groep, ook in niet-expressieve vakken, ook zonder dat een andere leerkracht er als tweede observator bij is. Of ik de groepsdynamiek daadwerkelijk kan beïnvloeden door bewust te spelen met mijn verschillende rollen. Of ik de rol van waarnemer kan pakken, wanneer ik vastloop. Of ik de kinderen mede verantwoordelijk kan maken voor het proces, de interactie, de sfeer in de klas. Of ik inderdaad in de verschillende perspectieven kan stappen van regisseur, speler, toeschouwer en schrijver. En of me dat dan inderdaad telkens een Nieuwe Kijk oplevert. Dus: ik wilde onderzoeken of mijn aanbod voor leraren toepasbaar, kloppend, en helpend is.

En wat gebeurde er?
b_768_0_16777215_00_images_control-427510_1920kopie.jpg

0 = Controle losssss'

10 = Alles onder controle!


'Controle lossssssss', roep ik steeds, 'want als je je controle los durft te laten, durft te stappen in Niet Weten, durft te baden in Niet Weten, kunt ontspannen in Niet Weten, ja dan ontstaan de mooiste ideeën!'.

Yeah, right! Nou, ik zal je eerlijk zeggen:
b_768_0_16777215_00_images_alu.jpg

Planning Losssssssss!


Gisteren gaf ik een dramales in een groep 6/7. De juf zat er natuurlijk bij, en ook iemand van de Stadkamer, cultuureducatie Zwolle, om te kijken of mijn manier van werken (de combinatie van drama en sociaal emotionele vragen) een aanvulling kan zijn op het bestaande aanbod. Niet zonder spanning begon ik aan de les.

En die spanning, tja, die heb ik maar meteen benoemd en gebruikt: Om met de kinderen EN een stuk aluminiumfolie, op zoek te gaan naar een manier die me helpt minder spanning te voelen. Aluminiumfolie? Ja, aluminiumfolie. Het had ook een bol wol kunnen zijn. Of een potje jam. Maakt niet uit. Juist het onlogische maakt het mogelijk een Nieuwe Kijk te ontdekken.

Knisperen ....
conflictgezin.jpg

NEE! Ik ben geen voorstander van het harmoniemodel*.


* Definitie: onderhandelingsmodel waarin partijen met uiteenlopende belangen proberen conflicten op te lossen door overleg en samenwerking

Simpelweg omdat ik in mijn ontvlambaarheid niet altijd even open sta voor overleg en samenwerking, en dus niet aan de definitie en de bijbehorende verwachtingen kan voldoen; Ik heb alweer, ongenuanceerd, iets gezegd, vanuit gekwetstheid, of overtuiging. Of mijn gezicht sprak, alweer, boekdelen. Mijn ogen schoten vuur. En, 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10, ik telde heus wel tot tien (of 6, of 4), om er vervolgens alsnog uit te flappen, wat ik probeerde in te slikken.

Ik vraag me af: Zou ik JA! zeggen tegen het harmoniemodel als ik zelf wat rationeler, rustiger, flexibeler was aangelegd? Vind ik overleg en samenwerking het uitgangspunt in tijden van conflict?
b_768_0_16777215_00_images_Miep.jpeg

Voorbeeld VAN een OUD, remmend, zich herhalend verhaal, NAAR een sprankelend, verrassend, NIEUW verhaal.


Mijn zoon is ziek. Hij heeft keelpijn, heel erg. Hij houdt me goed op de hoogte van de stand van zaken. Kan ook niet naar school, want 'daar moet ik steeds praten. En ik heb ook erge hoofdpijn'. Een beetje aarzelend kijkt hij mij aan. Hij kent zijn moeder: Die reageert meestal kort, kordaat en enigszins kil (Als je denkt, 'Ja, dat weet ik allang. Schreef je hier al niet eerder over?' Dan zeg ik: 'Ja, inderdaad. Het is toch ook een zich herhalend verhaal?!').

Ja, de eerste innerlijke reactie is (en blijft??) er een van irritatie, weerstand. 'He, wat een gezeur, altijd. Wat ben je toch vaak ziek! En jij niet alleen; ook je broer, en je vader, vrienden, familie... Wat een geklaag, allemaal, hou daar toch eens mee op...'

Sinds ik het vorige stuk schreef over mijn 'relatie tot ziek zijn', http://moedermonologen.punt.nl/content/2015/06/MoederMonoloog28-StelJeNietAan, merk ik dit gevoel, deze weerstand, direct op. Ben ik me ervan bewust dat ik in de valkuil van afwijzing kan vallen, .... of niet. Ik durf te stellen: door het schrijven van deze monoloog, het inzicht dat ik erdoor kreeg en beschreef (m.n. dit laatste zorgt voor verandering/verankering: het staat nu zwart op wit, het is duidelijk, dus kan ik er nu echt niet meer omheen en kan ik het nu echt niet meer bij het oude laten), reageer ik de laatste tijd, meestal, heel anders op kwaaltjes, pijn, en ongemak van omstanders. Zij hebben dat zelf echter nog niet helemaal in de gaten: het vraagt wat tijd en opmerkingszin om dit patroon ook bij de omstanders te doorbreken. Ik attendeer ze er graag op. Ben ook trots op mezelf, immers, dat ik het anders doe. :-)

Het schrijven van het verhaal was dus eigenlijk al voldoende, voor een voorzichtige andere wending. Stilstaan, herkennen en kunnen kiezen is voldoende om een script aan te passen. Maar het is ook leuk, om er even wat creativiteit tegenaan te gooien, en jezelf nieuwe ideeen te gunnen m.b.t zo'n vast script.

Ok. Let's go:

Zelfde beginpunt, mogelijke nieuwe wendingen:
b_768_0_16777215_00_images_schommelbank.jpg

Een scene uit het leven van een Vlammende Vrouw


(Sarah staat in de badkamer, haar handen grijpen om de wasbakrand. Haar hoofd is gebogen, haar hart pompt in razend tempo het bloed door haar lichaam. Een orkaan woelt rond in haar maag. Verwoed doet ze haar best haar ademhaling onder controle te krijgen. Ze zucht eens diep en werpt dan een blik in de spiegel)

'Sarah', (spreekt ze zichzelf in gedachten toe) 'het is genoeg geweest! Nu maak je een keuze! OF je pakt je koffers en vertrekt, OF ....
b_768_0_16777215_00_images_boom.jpg

Een tijd terug schreef ik de MoederMonoloog 'Hak op Tak'.

Het is niet perse een MoederMonoloog, het is vooral een scene uit het leven van een vrouw

Die voortdurend van de hak op de tak springt.
Die van de ene impuls in de andere rolt.
Die aan de voorkant niet meer weet wat de achterkant aan het doen is.

Ik ontmoet met regelmaat zo'n temperamentvolle vrouw, die zich volop herkent in 'Hak op Tak'. Haar brein borrelt en pruttelt en klutst en klotst en stroomt over van ideeen. Minimaal 90% van die ideeen kan niet worden uitgevoerd, door tijd, geld of energie gebrek. En het gevaar bestaat dat ze enthousiast begint aan de overige 10%, maar al snel weer afhaakt, omdat een nieuw idee haar brein bezet. Doodmoe zou je ervan worden. En gefrustreerd, omdat dingen niet lukken, of in de kast verdwijnen, of via een veel te lange route uiteindelijk pas worden gerealiseerd.
orkaan.jpg

Wat te doen wanneer je woest en wild, stormachtig, tierend, razend, huilend, rond wervelt en je even niet bij machte bent je hiervan los te rukken.


1. Constateer dit! Herken het plaatje! Pak in deze wervelwind pen/potlood/papier, kijk en beschrijf wat er allemaal om en in je gebeurt. Niet regisseren! Het is wat het is.

2. Streep de gebeurtenissen die buiten je liggen door, en focus je op je binnenkant; je gedachten, gevoelens, lichamelijke reacties, op/over alles wat er buiten je gebeurde.

3. Welke gedachte, welk gevoel, welk woord, komt steeds terug, en zet al die andere gedachten en gevoelens in beweging. Pak een nieuw blad en schrijf of teken dit. Kijk ernaar en weet: dit is NIET WAAR!

Vouw van dit blad een vliegtuigje. Sluit je ogen en gooi in gedachten het vliegtuig omhoog. Zie hoe het meegenomen wordt door een zuchtje wind en kijk het na tot het uit het zicht is verdwenen.

Fijne dag!
b_768_0_16777215_00_images_P1050842.JPG

'Veel plezier met spelen',


zei mijn zoon vanochtend, voordat hij vertrok richting Zwolle. Hij kreeg weinig aandacht van mij, ik zat (alweer) vastgekluisterd aan mijn loopstation, geluiden te stapelen.

Ken je dat, een loopstation?
GriekseGodin.JPG

Vannacht droomde ik


dat ik een Griekse Godin was! Evenwichtig en stralend bewandelde ik de gouden straten van Athene.
Ik droomde dat ik zo IN deze rol, in deze glorieuze cirkel, kon stappen, maar er ook weer UIT. Het voelde zo goed dat ik er wel IN wilde blijven.
b_768_0_16777215_00_images_nathasjawebsite.jpg
Gisteren zag ik vanuit de auto een zwerm vogels zoals je ze in de naderende herfst met regelmaat ziet. Zo'n zwerm vogels lijkt als 1 lichaam te bewegen. Wat een dynamiek. Wat een afstemming. Wat een vanzelfsprekendheid.

Ik moest meteen denken aan een gezin. Een gezin lijkt op zo'n zwerm vogels, want heeft ook zo'n eigen dynamiek, zo'n gezamenlijk bewegen.

Dat kan heerlijk zijn, leiden tot grote hoogtes en intens geluk! WIJ. WIJ SAMEN! HMMMM!

En dat kan verschrikkelijk zijn,
b_768_0_16777215_00_images_GEVANGENzondertekst.jpg

vrije keuze of niet ...


De afgelopen dagen kwam ik deze zin zo vaak tegen, zowel in mijn hoofd als daarbuiten, dat ik 'm even heb gegoogeld. Wat betekent het nou eigenlijk, is het waar, en welke consequenties heeft het?
De hele uitdrukking is: 'Wie het hoofd boven het maaiveld uitsteekt, wordt zijn kop eraf gehakt'. Dat is klare taal: steek je hoofd niet uit boven de rest, houd je op dezelfde hoogte, doe maar normaal dan doe je gek genoeg, want anders word je gekortwiekt, met je beide benen op de grond gezet: Oppassen jij,
somderdelenoogviertegels.jpg

Mijn geheel (en ook de jouwe) is meer dan de som der delen.


Ik zie mijzelf nooit als geheel. Ik zie alleen de voorkant. En het is al lastig om die als geheel te zien. Mijn ogen hebben namelijk de neiging te focussen, in te zoomen. Op mijn ogen, wenkbrauwen, neus, (onder)kin, borsten, buik, (drillende) billen, (bultige) benen, haren, en de wrat op mijn voet. Ha. Zag je de subjectiviteit al doorschemeren? Ik zoom in, zie alle details, de kleinste vlekjes, haartjes, lidtekens, pukkeltjes en maak ze daarmee groot! Ik kan zwelgen in mijn dikke dijen. Ik kan huiveren van al mijn haar. Ik kan grijze haren tellen en dubben over ouderdom. Brr.
Blij word ik daar niet van. Wanneer ik weer uitzoom, afstand neem, zie ik dat het geheel een vrij kloppend geheel is. Ja, dit is Jolanda! Maar....
roughbeeldje.jpg

Vanochtend was ik uit pure wanhoop aan het schoonmaken geslagen.


Al enkele weken verlies ik mezelf, in mijn vrije tijd, in nutteloze, zich herhalende facebook- en twitter checks, online spelletjes, thrillers lezen en kijken, hier en daar wat onkruid wieden... Allemaal prima, zo in de vakantie, maar de vakantie is inmiddels toch echt voorbij en ik bleef toch echt nog hangen in dit geestdodende gedoe. Dit terwijl ik vóór de vakantie flink op koers lag, met al mijn plannen!

Tijdens de schoonmaak zag ik in de vensterbank mijn 55 stukken zeepsteen liggen. Deze stenen liggen al een tijdje te wachten tot iemand ze ter hand neemt, om er 'iets van te maken'. Ze zíjn al wat, daar niet van, maar met een mes, een vijl, een rasp en schuurpapier kun je er ook vrij eenvoudig iets anders van maken. Om uit mijn impasse te komen besloot ik in ieder geval een stukje in mijn hand te pakken, en dan maar te zien...
b_768_0_16777215_00_images_P1080666.JPG
Mijn tuin is een chaos. Kijk dan toch! Alles groeit door elkaar, verdringt elkaar, vecht om ruimte, zonlicht, en onder de grond vermoedelijk om vruchtbare aarde, vocht. De sterkste plant wint. Mijn tuin wordt dus langzamerhand overwoekerd door enkele taaie, volhardende, maar helaas niet zo bij mij passende planten. Soms plant ik daarom iets nieuws, om vervolgens maanden later, een jaar later, te constateren dat ook die nieuwe plant opgeslorpt is door de taaie rakkers. Geen beginnen aan!
doekjeklein.jpg

... voor het 'bloeden'.


Een paar maand geleden viel het mij (en anderen) op dat ik steeds de neiging had te kriebelen en krabbelen over mijn hele lichaam. Hmm, ik stond er niet teveel bij stil, tot ik op een ochtend wakker werd en allemaal rode bultjes op mijn bovenbenen ontdekte. Gek, bedacht ik, maar ach, de meeste dingen gaan gewoon weer over. In dit geval was dat niet zo, dag bij dag kwamen er meer vlekjes en bultjes. Ze jeukten nog niet hoor, de jeuk zat gek genoeg telkens op andere plekken. Een beetje irritant, maar ach. In de angst dat het erger zou kunnen worden besloot ik toch de dokter op te zoeken. De vlekjes, en tabletjes, en zalfjes, bleven komen en gaan, en van irritant werd het tot kwaad werd het tot erger werd het tot Wanhoop. 'Ik word er GEK van', schreeuwde ik op een gegeven moment, 'ik kan hier niet mee omgaan!'. De brand- en jeukprikkels beheersten mij helemaal. Ik wás Jeuk! Ik wás Brand! En ik wilde Niks. Ik wilde Rust! Was dat soms teveel gevraagd?

machtigmoe.jpg
GezinsDIP(Y)?                           RelatieDIP(Y)?                            Persoonlijke DIP(Y) ?

Iedereen heeft wel eens last van een DIPje en zoekt in eerste instantie het liefst naar een DIYje om er weer uit te komen. Een DIYje, ja. Je ziet ze tegenwoordig overal, wanneer je op zoek bent naar inspiratie voor je huis, tuin, inrichting: de DIY's. Do It Yourself. Je hoeft niet alles te kopen, veel kun je ook zelf bedenken en/of maken.
Vandaag onderzoek ik of dat wellicht ook geldt voor je persoonlijke-, relatie-, of gezins- DIP.
knellendeschoenen3kopie.jpg

in het water ....

Vanmorgen werd ik van de weg gezogen door een heerlijk uitziend terrasje. Ik moest wel even uitstappen en een kopje cappuccino drinken. Na mijn auto op de goede parkeerplaats te hebben gezet - niet op de P, met daaronder de damesschoenen met hakjes, want
b_768_0_16777215_00_images_woordspin.jpeg
Weg van de gebaande paden.

Afgelopen week raakte ik in gesprek met iemand die toe was aan iets nieuws aan de muur. Ze had al wel eens gehoord van mijn collages, 'maar', zo zei ze, 'ik wil eigenlijk wel graag zelf kiezen wat ik aan de muur wil, misschien zelfs met eigen foto's; Ik kom alleen niet op een vernieuwend idee, dat is het probleem! Ik wil nu echt eens iets anders.'
Ikzegaltijdopdekopklein.jpg

Vorige week gaf ik een workshop 'FemaleFocus'.

Met een aantal vrouwen ging ik op zoek naar symbolische beelden voor rollen en eigenschappen die passen bij het Vrouw zijn.
Natuurlijk kiest ieder zo zijn eigen beelden en woorden om in beeld te brengen wie de vrouw, deze vrouw, zij, is. Beelden zeggen meer dan woorden, en zo'n beeld-zelfportret geeft dus al snel meer informatie over wie je bent, dan de woorden die je gebruikt om jezelf voor te stellen. Oftewel, je kent elkaar een stuk sneller. Althans, een stuk van de ander ken je een stuk sneller. Dat is natuurlijk alleen het deel dat de ander nu laat zien. Er is een veel groter deel dat onbelicht blijft. Ook voor onszelf.

Ik zoek graag met mensen naar die onbelichte stukken.
boomindemistklein.jpg
De wondere wereld bekeken met het oog van mijn camera, mijn derde oog.

Ineens schiet het mij te binnen, nu, terwijl ik dit eerste blog schrijf voor mijn website Een Nieuwe Kijk:
Alice in Wonderland, dat kleine meisje in een grote wereld, of nee, dat grote meisje in een kleine wereld, is het meisje waarmee ik me op dit moment het meest vereenzelvig!